Wees blij met mij?

Jaahaa...

2010-06-09T13:41:00.000+02:00

En dan schiet het blog er toch gewoon even bij in als je weer terug bent. Zo gaat dat dan. Druk bezig geweest met het verwerken van foto's en verhalen vertellen op een iets andere manier dan hier. Direct op de man af zonder een soort van samenvattend verhaal te verkondigen. Een verhaal die vaak meer op de details in gaat maar ook weer niet. Een toch wel simpeler iets. Met veel herhalingen. Logisch. Maar goed, zo gaat dat dan.

Momenteel nog steeds druk bezig met het verwerken van foto's maar het einde komt in zicht. Van de duizenden foto's heb ik momenteel een selectie van maar liefst 1588 foto's overgehouden waar ik vanaf nu een wat strengere selectie van ga maken voor in 'het boek'. Het gaat iets anders worden dan dat ik vooraf voor ogen had maar daar kijk ik niet van op. Zo gaat het wel vaker. En natuurlijk nergens op inleveren hè, want gruwelijk dat gaat het worden. Jaaaaaaaaa, dat wordt wel wat. Maar om de iets te grote selectie toch nog een beetje flair te geven heb ik ze gesqueezed in een 2 minuut 42 durende clip. Om een sfeer neer te zetten, dus maak je niet druk dat je de helft mist. Want dat gaat gebeuren. Een sfeer. Totaalbeeld. Samenvatting. Whatever. Heel veel foto's achter elkaar. Plaatjes kijken kan straks in het boek, die eveneens in een digitale versie gaat verschijnen. Gun me dus nog even de tijd. Voor nu; enjoy!

Hollandsche Sjonnie

India in {stop} Motion from Jonne Seijdel on Vimeo.

Thuis. In NL.

2010-05-19T15:09:00.001+02:00

Na een fantastische hereniging te Amsterdam & een nacht van complete bewusteloosheid zit ik momenteel nog steeds in een soort van rush van prikkelingen van het oude vertrouwde, hetgene dat is achtergebleven en de vreemde vanzelfsprekendheid van dat. Vanaf Tiru naar NL heeft pak 'em beet zo'n 48 uur in beslag genomen vanwege het gedoe rondom IJsland. Vulkaan. As. Drama. Lang wachten, weinig slapen, verstoord ritme, veel chocola, houten reet van het zitten, kramp in de kaken van het lachen, 3 centimeter korter door het sjouwen van tassen en wat al niet meer... Maar we zijn er weer. Terug in Nederland. 3 maanden geleden vertrokken met kale bomen & terugkomen met volle. Raar! De monster import aan India accessoires ligt uitgestald op tafel en de slingers met foto's van de kinderen lachen me tegemoet. Fijn om er weer te zijn en onwerkelijk hoe normaal het is. De vergelijkingen vallen niet te trekken vanwege een te groot contrast. Ik heb hier een wereld en ik heb daar een wereld. Het 1 is niet beter dan het andere. Het is anders. En daar blijft het denk ik een beetje bij. Voor nu dan.

Binnen een aantal dagen zal ik proberen te beginnen aan 'mijn verhaal'. Ik mag dan wel terug zijn in dit koude kikkerlandje maar jullie zijn nog niet van me af. Het gaat gewoon door! Echt wel!

Keep walkin'

Even tussendoor

2010-05-15T08:28:00.000+02:00

Ja ja, India heeft ook echt plekken waar het compleet uitgestorven is. Geen internet, geen mobiel bereik, geen... helemaal niks. Niks. Echt even niks. En ik begon er nog aan te wennen ook. Soms is het best lekker om qua 'social networking' even helemaal niks te hebben. Maar we zijn weer terug hoor. En hoe. Afgeladen met veel te veel verhalen en foto's om direct te delen. Met een dikke dag reizen achter de rug, volle cf-kaarten, volgepompte externe hd drive en en en, en klapperende tanden, tollende ogen, blaren van het zitten en ander maffe dingen gaat de bitch van het verwerken zo ongeveer nu weer van start. Vele foto's zullen gaan volgen alsmede onze ervaringen. Soon. Very soon. Hou 'em in de gaten! See ya!

WIDE @ Chennai

2010-04-26T17:16:00.000+02:00

En is dat snel of niet!

Vanuit ons kamertje in het 'The Park' hotel te Chennai. Met een blikje cola uit de minibar van 180 Rs waar je op straat 15 Rs voor betaald. Dure, exclusieve shit. Helemaal mijn ding haha! Dat had ik alweer een tijdje moeten missen, die westerse vanzelfsprekendheden. Fris bed, schone shirts, aangenaam temperatuurtje. Even letterlijk geen zweet onder de neus. Wel vaag trouwens zo'n hotel in het midden van de stad waaromheen de rest gewoon echte typische India is. Fascinerend om van de ene wereld de andere in te stappen en andersom. Met hetzelfde gemak. Maar goed, das dus even lekker. Vooral na een gigantisch drukke dag van de dag van gisteren. Zondag. Het uitje met Kumari & fam. Daaaaaammmmnnnnnnn wat is dat een onderneming om met 36 man een trippie te plannen. Maar het is gelukt!!! We hebben een hoop gelukkige koppies mogen zien en daar is het natuurlijk allemaal om te doen.

De tour (met een door ons (J&G) gehuurde bus) was een dagje Chennai. Inclusief bird sanctuary, dierentuin (Arignar Anna Zoological Park) en natuurlijk het strand. Iets waar het overgrote deel van de kinderen nog nooit geweest was. En op de heenweg zag je de ogen al bijna uit de kassen rollen van verbazing. Verbazing van onder andere overvliegende vliegtuigen. Die kennen ze alleen van de tv. Helemaal hyper bij het zien en horen van zo'n ding. Geniaal. Na zo'n 2 uur boeken in het busje was onze eerste stop dus de bird sanctuary, een prachtig stukje natuur met ko-le-re veel 'storks' (grote vogels) maar dat was het dan ook. Prachtig om te zien hoor maar meer zoiets van ja mooi. Mooi ja. Ja. Ziet er mooi uit. Niet echt van dat je denkt van JA. Dat is nou echt iets waar we speciaal voor hadden moeten omrijden. Maar het was zeker mooi. Na een kwartiertje hadden zelfs de kinderen wel weer genoeg van die vogels en konden we koers zetten richting de dierentuin. Ja ja, als je mij een tour laat organiseren zit er natuurlijk altijd een dierentuin bij. Ha! Maar deze hadden we achteraf gezien misschien beter kunnen skippen. Wat een ongelooflijke hitte daar zeg. Niet. Nor. Maal. Niet normaal. Het was kruipen van schaduw naar schaduw en daar dachten de dieren waarschijnlijk precies hetzelfde over want er was niet veel meer te zien dan een hijgende tijger kop ergens 100 meter verderop achter een dor stukje gras. Ik scheur er nu trouwens als een gek doorheen en beknopter kan ik het denk ik niet vertellen maar de details volgen later nog wel. Ik zat er daar een beetje doorheen. Mede door een aantal typische Indiër acties die soms gewoon echt totaal niet te volgen zijn. Ik begin inmiddels een redelijk stabiel / gegrond & compleet beeld te krijgen van de voor mij stereotiep Indiër. Zonder vreselijk bevooroordeeld te zijn. Maar deze profielschets zal ik later nog eens verder uitdiepen.

Strand! Tegen het einde van de middag rond een uurtje of 4 kwamen we aan bij het strand & toen gingen de kids écht helemaal los. Van de 30 kinderen waren er 27 die het strand nog nooit in hun leven gezien hadden. Moet je je voorstellen... echt prachtig. Met blote voeten voelen hoe dat zand tussen de tenen door kruipt en daar waar de golven verdwijnen in het zand graven om te zien waar ze gebleven zijn. Echt geweldig om alle kinderen daar bezig te zien. Het was feest!

Naar YouTube een klein impressie filmpje geupload gemaakt door die kleine. Op het einde van dit filmpje nog een kleine indruk van de toch nog steeds wel surrealistische ervaring van mensen die je aanzien als beroemdheid. Dat is in Chennai toch eigenlijk nog wel het meest heftig.

Tot over een paar dagen vanaf the Andaman Islands!

GF

2010-04-23T13:27:00.000+02:00

Daar zit ik dan. Bij Tasty Café ergens in het centrum van Tiru. Een dikke 10 minuten rijden met de rikshaw vanaf Thendral Nagar, 6th street. Je weet wel, daar waar m'n huis woont. Want het voelt toch eigenlijk best wel als m'n thuis. Met alle voor en nadelen die daar bij horen, want privacy is soms nog wel een issue. Vandaar dus in een café in het westerse gedeelte van Tiruvannamalai. Omringd door spacers of uhhh... ik bedoel; ernstig serieuze, spirituele blanke medemensen. Rastaharen, wijde pijpen, flubber schirts, baarden met vlechten, kralenkettingen, typische, engelse accenten vanwege uiteenlopende landen van herkomst en tsja. Mediterende hippie's op zoek naar enlightenment rondom Mt Arunachala, de heilige berg. Zulk soort volk.

Ik neem een slok van m'n cola en geef de iets te dikke (ik blijf subtiel) serveerster -dressed in saree- een seintje dat ie bijna leeg is. Met een soort van nee schuddend hoofd; de Indiase ja knikker. Die zit er inmiddels goed in. Koffie. Black coffee. Without milk. Die is hier best oké. Ik strek m'n rug en probeer een fijn plekje op 't houten bankje te vinden maar dat zit er niet echt in. Nog steeds een beetje verstijfd van mijn iets te primitieve slaapplek waar het soms lastig is rust te vinden. Met fijngeknepen ogen tuur ik onder het gevlochten bladerdak door naar buiten, genietend van het schaarse briesje afkomstig van de ventilator. Want het is heet. De temperatuur loopt gestaag op de laatste dagen. Het is geen uitzondering meer doorweekt te zijn rond het middaguur. Maar het went. Net als alles eigenlijk. Een scheur in een hutje die gedicht wordt met nog net geen dampende koeien stront, geïmproviseerd kinderspeelgoed gemaakt van een Sprite flesje, uitgemergelde bedelaars langs de kant van de weg. Letterlijk in de goot. Met een 'tender coconut' in m'n hand al lurkend en struinend langs de vele fruitkraampjes inclusief tientallen zo niet honderden vliegen. Met als achtergrondkoor een aantal brullende apen, fluitende eekhoorns, loeiende waterbuffels, krijsende kraaien en onderhandelende Indiërs.

Denk dit alles in op een plaats delict van zo'n 3 vierkante meter met het geluid van drilboren, claxons, onverstaanbaar geschreeuw, vuurwerk, muziek, ringtones + de geur van zweet, olie, stof, overrijpe bananen en frituurvet en je weet een beetje hoe het er hier in de stad aan toe gaat. Ooh ja. En het is hier rustig...

Pffooeee wat een opluchting. Op de één of andere manier zag ik 't begin van dit blogbericht als enorm obstakel. En deze meester in het uitstellen had er dus even geen zin meer in. Vreemd eigenlijk. Sinds een half jaartje (eigenlijk vooral sinds mijn India avontuur) ervaar ik het tastbaar maken van mijn gedachten in de vorm van tekst als een over het algemeen enorme opluchting maar de afgelopen twee weken (want zo lang is het alweer geleden) kon ik mezelf niet echt motiveren weer aan de slag te gaan. Bij het uitstellen van het noteren van mijn ervaringen hoopt alles zich op, overstroomt mijn hoofd van losse woorden en weet ik niet meer waar ik moet beginnen. Een gigantische berg met letters die ik voor mijn gevoel allemaal netjes op een rij moet leggen om maar enigszins in de buurt te komen van wat ik over wil laten komen. Wat een confrontatie. Iets dat in de essentie zo simpel is enorm opblazen. Daar ben ik blijkbaar best wel goed in. Maar ik heb er weer grip op. De aanleiding van mijn relatief lange afwezigheid sinds mijn laatste bericht in dit digitale dagboek heeft te maken met twee vrij grote (of eigenlijk afgrijselijk grote) veranderingen. Ten eerste mijn terugkomst uit Goa dat toch eigenlijk best wel een klein beetje aanvoelde als een beperking op mijn vrijheid en ten tweede de komst van (jawel) m'n meisie! M'n meisie. Iets waar ik alles voor aan de kant zet. En dat is af en toe wel eens lastig. Dat had even tijd nodig. Om precies te zijn 2 weken. M'n langste periode tot gewenning ooit. Ik was voor mijn gevoel bezig met het combineren van 2 thuizen (hé, we hebben een nieuw woord te pakken). M'n thuis hier in India en m'n thuis in Nederland in de vorm van die kleine (aka GF, aka Farla aka m'n meisie). Aandacht verdelen met oog voor 1 ding is een moeilijke opgave.

-----
Break! Ik zit midden in een mieren invasie! M'n been wordt gebruikt als brug tussen het te harde houten bankje en de tafel. Ik ben een schakel. Ik word gebruikt! Blijf van me af! *Springt als een malle in het rond om zich te bevrijden van de kleine, bijtende, rode terror mieren*. Dezelfde rode mieren die zich een aantal dagen geleden zelfs in mijn mond bevonden door het ongecontroleerd happen in een stukje 'vers' brood.
-----

Maar goed. Die kleine.

Het is raar om 's nachts alleen in slaap te vallen met de gedachten aan je vriendinnetje die een paar duizend kilometer verderop hetzelfde ritueel nog moet starten vanwege het tijdverschil. En het is nog gekker dit ritueel na 2 maanden te doorbreken met het fysieke contact waar ik daarvoor alleen maar van kon dromen. Het was 'Hello, Goodbye' tot de tiende toen we elkaar in de armen vlogen op Chennai Airport en een geweldig gevoel haar mee te nemen naar de plek waar mijn avontuur van start was gegaan. Voelen in plaats van beschrijven. Onbeschrijflijk. De koe op straat met rinkelende bellen op zijn blauw geschilderde hoorns veranderd in een moment van ultiem geluk als ik over m'n schouder kijk naar de bewonderende, glinsterende ogen van m'n meisie gevolgd door een glimlach van oor tot oor wanneer ze me aankijkt. Dat is mooi. Héél mooi.

Ik voel me rijk met ervaringen. Er komt maar geen einde aan. Uitdagingen, spanningen, onzekerheden, bevestigingen en vooral heel veel onvoorspelbaarheden maken mijn tijd hier tot één van de meest interessante en mooie ooit. Zoals eerder beschreven; superlatieven te kort. Priceless.

Voor de rest Eurocard Mastercard... haha!

Op dit moment nog maar een paar dagen bij Kumari thuis (de tijd vliegt) voor we ons gaan storten in de meest gruwelijke round trip ooit waarvan de kick-off zal plaatsvinden in Chennai. En hoe. Met een hereniging met m'n pappa. Die een business trip heeft weten te combineren met een meeting met mij. Anyone? Juist. Dat gaat te ver. Ik voel me soms écht de meest gelukkige gozer op aarde. Dat we dit laid back kunnen vieren in het meest sicke hotel van de stad is dan een leuke bijkomstigheid... haha! Vanuit Chennai doorvliegen naar de Andaman Eilanden (check vooral even wat plaatjes op Google) gevolgd door Kerala. Ik denk niet dat er meer uit valt te halen. Ik leef een droom.

Ik droom er nog even lekker bij weg en beloof dat er snel weer een update zal volgend. Heel snel.

Zie trouwens de onderstaande donaties die er in de tussentijd zijn binnengekomen! Te gek voor woorden! Geweldig. Hartstikke bedankt allemaal, daar kunnen straks prachtige dingen voor gerealiseerd gaan worden. Donaties blijven natuurlijk nog steeds meer dan welkom dus mocht je ook maar een paar losse euro's over hebben hou je dan vooral niet in! THANKS!!! Namens iedereen!

Nandri! Vannakam!

Tot snel!

------------

Donaties
Xing: € 87,60 (schoolboeken voor alle kinderen voor 1 jaar)
Alvin Groen: € 49,25 (zeep, olie, shampoo, tandpasta voor alle kinderen)
Henk & Jacqueline: € 87,78 (reis naar school voor alle kinderen)
Jacqueline klas inzameling: € 30,-
Joachim & Priscilla: € 20,-
Annie Schonewille: € 2,92 (schoolboeken voor 1 kind)
Nicky van Puffelen: € 4,80 (eten voor 10 kinderen)
Kees Kranenborg: € 2,92 (schoolboeken voor 1 kind)
Pascal Rijniersen: € 12,51 (kleren + schoenen voor 1 kind)
Priscilla van Noord: € 0,48 (eten voor een kind)
Theo Woudenberg: € 2,40 (eten voor 5 kinderen)
Anno Niem: € 2,92 (schoolboeken voor 1 kind)
Henk & Bea Stuut: € 87,60 (schoolboeken voor alle kinderen voor 1 jaar)
Malou Seijdel: € 14,43 (eten voor 1 kind)

Jungle Fever

2010-04-05T16:47:00.007+02:00

Nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, nou, daar zijn we weer hoor. Ik voel me als herboren maar dat komt momenteel vooral door de Shirodhara behandeling. Gelukkig niet tegen een van de vele klachten waar het tegen kan helpen maar puur om deze periode ultra relaxed af te sluiten. En man, man, man... wat een bizarre ervaring. De 45 minuten dat ik hete olie op mijn voorhoofd kreeg uitgevloeid waren niet echt super comfortabel te noemen maar bij het weer overeind komen voelde het alsof ik kussentjes onder m'n voeten had. En nu nog! Het voelt alsof er een zacht pashmina sjaaltje uit de Himalaya op mijn gedachten is neer gedwarreld. Alles is zoveel zachter en simpeler dan een uurtje geleden. Nóg zachter en simpeler zelfs want Goa heeft al veel eerder iets met me gedaan dat ik nooit verwacht had. Zo ongeveer elk gevoel dat kan opspelen heb ik in 2 weken voor m'n kiezen gekregen. Van doodsbang tot ultiem geluk, van compleet zen tot ladderzat van pffff... van uhhh... van een droom naar werkelijkheid en alles wat daar tussenin kan zitten. Het is echt te veel om op te noemen en ik had niet het gevoel tussendoor alles te willen samenvatten met als gevolg dat ik niet meer weet wat er nu allemaal precies gebeurd is. Het is dat ik nu toevallig weet dat het maandag is omdat het morgen alweer de 6e van april is wat gelijk staat aan mijn vertrek maar ik ben echt de dagen kwijt geweest.

Ik heb in ieder geval vreselijk veel gezien. Eigenlijk alles wel wat er in het zuiden van Goa zo'n beetje te doen is. Met m'n scooter de hele omgeving uit zitten pluizen en heb daardoor het gevoel alsof ik thuis ben. Ik ken elk zijstraatje, bocht & hobbel in de weg, bar met fijne cocktails, strandtent met goed eten, tempel verscholen in de bossen, krabbetje verscholen tussen de rotsen. Naja. Alles. En das misschien ook niet zo gek met 1000+ kilometer gereden op dat ding! Ik moet 'em nog afleveren maar ik denk dat de ogen uit de kassen van de eigenaar rollen. Ach ja.

De eerste alinea dateert inmiddels alweer van een paar uurtjes geleden want ik had heel erg sterk de neiging om vanavond nog even een laatste rondje te maken. En dat heb ik ook gedaan. Een soort van afscheid genomen van al het mooie dat ik op het laatst voor vanzelfsprekend zag. Geprobeerd er nog een keer met andere ogen naar te kijken en dat is nog een soort van gelukt ook. Werd er zelfs nog een soort van emotioneel van (gestimuleerd door het juiste nummer, bij het juiste tijdstip met de juiste momenten). Het is zo fijn allemaal. Mooi om zulke dingen mee te mogen maken.

Reizen (dat voor mij eigenlijk gelijk staat aan zoveel mogelijk verschillende ervaringen opnemen) is fantastisch maar een vervelende consequentie is dat bij elk mooi ding dat je ontdekt er even zo vaak afscheid genomen moet worden. Goa was in het begin ontzettend wennen voor mij aangezien ik nu echt op mezelf was aangewezen en me niet kon aanpassen naar andermans situatie. Iets waar ik toch wel een klein talentje voor heb. Ik moest in m'n eentje m'n draai weten te vinden en dat had een incubatie periode van zo'n 4 dagen. Klinkt weinig maar 't is genoeg om even goed met je neus op de feiten te worden gedrukt. Wat wil ik eigenlijk? Is dit het nou? Wat is mijn drang om dit te doen? Waar voel ik me fijn bij? Waarom? Lastig om te beantwoorden in een vreemde omgeving met je kop richting het onbekende. Maar ik heb verdomme al m'n antwoorden gevonden in het paradijs dat geen paradijs bleek te zijn maar uiteindelijk toch een klein paradijsje was. Het is raar om een idyllisch plaatje van iets te hebben dat als zand door m'n vingers verdween, me met lege handen liet staan om vervolgens van datzelfde zand in 2 weken een kasteeltje te bouwen. Ik heb nog steeds niet echt iets tastbaars maar het gevoel is zo geweldig. Mijn vocabulaire is helaas niet toereikend genoeg om precies te omschrijven wat 't met me heeft gedaan. Kan alleen maar zeggen dat ik zo ontzettend veel wijzer ben geworden. Dat klinkt alsof ik onzeker was maar in tegenstelling. Ik heb het gevoel een paar stappen terug naar de basis gedaan te hebben in de essentie van het leven. Ik liep er op vooruit en wist dat alles bestond maar ik begin er grip op te krijgen. Haha! Dat is veel gelul zonder to the point te komen hè! Ach, ja 't is ook een gevooooeeeellll. Dat moet je voelen. Daar moet je eigenlijk niet over lullen.

Een gevoel dat wel wat beter te omschrijven valt is mijn eerste uitstapje naar Cotigao Wildlfe Sanctuary. Met een hele rits aan exotische dieren die daar gewoon zo los in de natuur rond banjeren. Het is niets meer dan een slagboom + een paar uitkijkposten dus dat kan je wel keihard de vrije natuur noemen. En die is hier nog best wel een beetje ongerept. Met vol enthousiasme reed ik met m'n scooter langs de slagboom (want die openen ze niet voor een scooter) om met de verkregen plattegrond opmars te maken richting uitkijkpost numero uno. Een kilometertje of 6 rijden op een steeds kleiner wordend bospaadje om uit te komen bij een half vergaan bordje met daarop 'tree house'. Voelde me op dat moment nog even Indiana Jones die met een stoere bek wel even een luipaard, zwarte panter of beer zou gaan spotten. Naja, een wandeling van zo'n 700 meter tussen de bomen door naar dat boomhutje om bij aankomst al even te slikken bij het zien van dat ding. Tering. Das best hoog. Met een gammel trapje en en en... en ja. Gewoon hoog. Alle moed verzameld en omhooggeklommen om met een grote grijns naar beneden te turen in de hoop zo'n grote gele kat met zwarte stippen te spotten. Totdat ik me opeens realiseerde dat wat ik eigenlijk moest doen als ik daadwerkelijk zo'n beest zou zien!! Wat doe je dan?? In je eentje. Met helemaal niks anders dan een camera en een fles water?? Zonder ranger met blaffer op z'n rug, zonder telefoon want geen signaal... Ja! Das kut! Ik vond het echt geen zak meer aan en had er echt helemaal nooit bij nagedacht dat het zien van zo'n beest ook een keerzijde kon hebben. Ik dus als een malle die boom uitgeklommen om op mijn weg terug geritsel en gegrom in de bosjes links van mij te horen. Ik had m'n fucking hart in m'n keel zitten en de tranen sprongen nog net niet in m'n ogen. Het geritsel kwam dichterbij en het gegrom nam toe. Was het zo'n stomme slingeraap! Die probeerde me aan te vallen omdat ik zijn weg van z'n matties rechts van mij blokkeerde. En die ook allemaal schreeuwen als de tyfus! Niet normaal. Maar goed, zo'n beest kan ik nog wel met m'n blote handen aan (roept de held op sokken) maar er is niets gebeurd. Ik ben snel doorgelopen en weer op m'n scooter geklommen. Even bijkomen met een cocktailtje. Hè hè, poe, poe, nou, nou.

Afgesproken om de volgende dag samen met een ranger te gaan en zo gezegd, zo gedaan. Die ranger vroeg aan mij hoe we het park in zouden gaan... Ja uhhh... JIJ bent hier de gids. Maar goed, bij mij achterop dan maar. Een hoop gehobbel van een paar kilometer richting uitkijkpost nummer 2. Een klein hutje in een totaal ander soort bos. Groener en vochtiger en mooier en spannender want dit was het gebied van de King Cobra (Ophiophagus hannah). De slang der slangen. Helaas niet gevonden maar wel een ander schitterend (ongevaarlijk maar toch giftig) slangetje. Even door mijn vingers laten glijden om hem te overhandigen aan de ranger die vol in z'n jatten werd gebeten! Hahaha! Gezwollen vinger maar verder niet veel aan de hand. Goed. Das dus mijn ranger. Na het zachtjes afdwalen van een heuveltje met een fluisterstille motor dacht ik dat ik een hartaanval kreeg toen we tegen Gaurs (check Google) aanreden. Ik wist uit gekkigheid niet meer wat ik moest doen en die ranger lag al met de handen in z'n nek op de grond. Thank god sloegen ze op de vlucht maar normaal gesproken vallen ze aan omdat we er echt zo'n 2 meter vanaf stonden. En die beesten zijn H-U-G-E!!! De ranger is elke dag in het park te vinden en had ze in 3,5 jaar niet gezien. Best een unieke waarneming maar het liep me zo ongeveer dun door de broek. Fucking mazzel gehad. Eigenlijk te veel van zulk soort gekke dingen meegemaakt en ontzettend veel speciale flora en fauna mogen bewonderen. Wat een geweldige natuur. Ongelooflijk. Nog nooit zoiets gezien en ja. Diepe zucht. Gewoon prachtig.

Hmmm. Mjah. Das 1 ervaring. En echt serieus. Echt, echt serieus. Het is maar 1 ding. Ik heb hier te veel mooie, gekke, lachwekkende, trieste, serieuze, fijne, grote, extreme, simpele en niet te verzinnen ervaringen opgedaan. Het is gewoon niet normaal. Daar kan ik gewoon echt wel een boek over schrijven. Weet uit gebrek aan overzicht even niet hoe ik dit alles kan samenvatten (als dat überhaupt al te doen is) dus ik laat het allemaal nog even lekker op me inwerken. Morgen in ieder geval weer op naar Kumari & kids. Das toch ook wel een lekker gevoel hoor. Van mijn hutje hier die ik inmiddels toch wel redelijk heb eigen gemaakt naar m'n 2e thuis. Daar heb ik het gelukkig goed mee getroffen en ben ik best trots op. Goed. Ik brei er maar weer eens even een eind aan en check vooral de foto's en video om een piepklein beetje beter totaalbeeld te krijgen.

Raaaauuwwwrrrr!!!!

Welcome to Bhakti Kutir

2010-03-29T06:13:00.001+02:00

De sfeer zit er inmiddels goed in! Na een heerlijke dag op de scooter langs de grootste zuidelijke badplaatsen (Agonda, Betul, Varca & Benaulim) met als eindbestemming Margao heb ik de beste tour ooit achter de rug. De heenweg over van die kleine gezellige weggetjes (je kent ze wel) en de terugweg lekker doorknallen op de snelweg. Los van de hitte kreeg ik op de heenweg ook een moment het zweet onder de neus van mijn teller. Dat de brandstof bijna op was! Zat ik daar in de middle of fucking nowhere! Gelukkig bij een hutje van een oudere man 2 flessen petrol kunnen kopen haha! En dat spul mocht smaken ook, met een gerust hart en een volle tank door kunnen cruisen. Momenteel even geen zin & tijd (met name zin) om in alle details te treden want ik kan niet wachten om weer op de scooter te springen. Straks met vol enthousiasme richting Panaji, ik hoop dat ik het haal! Maar de echte reden van dit bericht? Ik heb net m'n rondleiding gefixed! Van mij, voor jullie! Zomaar! En het is allemaal écht zo mooi ja, misschien nog wel mooier haha! En nu ga ik eindelijk m'n dagelijkse lassi doen (Google 'em! Is echt G-O-E-D!)

Mioshay!

Ontwenningsverschijnselen

2010-03-27T08:30:00.006+01:00

Met een reis van zo'n 14 uur achter de rug zit ik inmiddels alweer dik 2 dagen in Goa. Het zuiden van Goa. Palolem om precies te zijn. Aan het (ongeveer algemeen geaccepteerde) mooiste strand van India. In een hutje gemaakt van bamboe en palmbladeren. Met een zo goed als open douche midden in de natuur. Met boomkikkers, hagedissen, vogels in de meest uiteenlopende kleuren en hier en daar een verdwaalde eekhoorn. Iets dat je denk ik wel een paradijsje kan noemen. Maar nu komt het... het is makkelijker te beschrijven dan te realiseren.

Ik heb al een hoop prachtige plekken mogen zien in m'n leven waarvan dit denk ik wel de mooiste is tot nu toe maar dat voldane gevoel dat ik normaal toch wel heel snel te pakken heb blijft hier op de een of andere manier een beetje uit. Misschien is het allemaal net iets te veel. Ik vind het fantastisch dit gevoel te ervaren aangezien het haaks op mijn verwachting staat en daar dus helemaal op uit was maar op hetzelfde moment voelt het ook een beetje leeg. Is dit het nou? Ik denk dat van mijn droom om altijd te willen reizen en dingen ontdekken deze eindbestemming qua visuele prikkeling een klein beetje de magie van het onwetende heeft gehaald. Alsof mijn paradijs een soort van anticlimax is. Want wat is het eigenlijk. Zo raar om mijzelf te horen zeggen maar voor de mooie dingen in het leven hoef je niet ver te reizen. Al moet je wel ver reizen om daar achter te komen. Best dubbel.

Hopelijk kan ik hier de komende twee weken de rust vinden die ik probeer op te zoeken. De basis is er in ieder geval naar en ik had op geen betere plek terecht kunnen komen, nu nog het complete, bevestigende gevoel. Ik zit nog iets te veel in m'n kop met onder andere Kumari die met tranen afscheid van mij nam. En m'n meisie en gezinnetje die ik dit toch ook wel heel graag had willen laten zien. Soms is het lastig met jezelf te dealen. Verder is het ook wel een beetje zeiken op hoog niveau hoor, heb hier onder andere ook al m'n ultieme vrijheid moment meegemaakt die ik nog nooit eerder zo intens ervaren had. Op m'n eigen scooter (want ik heb hier een scooter) over kleine weggetjes door de jungle (helaas nog geen foto's van) gereden om vervolgens bij zonsondergang een mangoest tegemoet te rijden. Je weet wel, zo'n soort fret-achtig beest die (gif)slangen eet. Gruwelijk! Ook alweer ontzettend veel mensen ontmoet en biertjes mee gedronken waarvan de tweede avond nog wel de mooiste was. Redelijk tipsy teruggekropen naar m'n hut om nog even te wateren in mijn über riante open air badkamer met mozaïk tegeltjes. Met zaklantaarn in mijn mond want ik kon de lichtknop niet meer vinden haha! Naja, hele tijd mee bezig geweest om tot de ontdekking te komen dat er 2 boomkikkers met mij zaten mee te kijken! Ik kreeg hartkloppingen van de spanning omdat ik het geweldig vond die beesten te zien en stoof ook als een gek af op m'n camera. Om vervolgens een half uur op de grond te zitten om foto's van ze te nemen. Tsja. Soms ben ik blijkbaar best wel een emo hahaha!

Maar goed. Genoeg. Ik sluit natuurlijk af met een paar plaatjes en een filmpje waarvan het filmpje voor mijn gevoel de spijker op z'n kop slaat. Heel veel mooie dingen maar je blijft met een gevoel zitten van; huh? Ga verder! Nou ja, dat dus. Ik ben benieuwd wat er nog allemaal gaat volgen! Opties zat. Ik voel me een beetje verwend.

Over & uit.

PS. Een video rondleiding hier door het resort komt nog, voor nu dus alleen een sneak peak van mijn 'werkplek'!

WIDE Children's Home

2010-03-23T14:30:00.002+01:00

Voor dit bericht zijn eigenlijk niet veel woorden nodig, de bewegende beelden in het bijgevoegde filmpje spreken hopelijk voor zich. Neem er wel even de tijd voor en probeer 'em te kijken met een hoofdtelefoon. Ben erg benieuwd naar de reacties! Laat het me weten! De kwaliteit is trouwens niet echt top maar vanwege afschuwelijk traag internet in zelfs het internetcafé is de compressie een tandje strenger dan gewoonlijk.

Het kan zijn dat ik iets later zal reageren dan normaal want ik sta op het punt te vertrekken. Althans. M'n tas moet nog even snel gepakt worden en morgenochtend rond de klok van 06:00 (uiteraard lokale tijd) zal ik Tiru per bus verlaten richting Bangalore. Vanaf daar met het vliegtuig naar Goa om hopelijk 2 weken lang lekker tot mezelf te komen.

Enjoy the movie ennuh... check nog even dit bericht mocht je met een naar gevoel blijven zitten bij het einde van het filmpje!

Vannakam!

Johnny: India Experience

2010-03-20T15:44:00.028+01:00

Nou, daar is ie dan hoor; mijn roep om wat extra hulp!

Om Kumari en het weeshuis (WIDE Children's Home) te steunen vraag ik aan iedereen om eens te checken of je een paar extra centen over hebt die ze hier heel erg goed kunnen gebruiken. Voor deze monster actie heb ik mijn eigen naam, hand, tijd & non-stop actieve brein in de strijd gegooid om als een wervelstorm binnen te klappen in de vorm van een t-shirt. Een t-shirt? Njahhhh... een soort van. Het is natuurlijk kunst op textiel. Dat je het toevallig kan dragen is een leuke extra additie. Het is in ieder geval uniek en dat is belangrijk toch? Jaaa man, een echte Seijdel! Wie wil dat niet? Maar even zere neus... Het t-shirt is het resultaat van mijn India ervaringen tot nu toe, een paar geinige highlights. Een aap, koe, banaan, hagedis, tempel & veel muggen. Inmiddels al wel redelijk bekend natuurlijk. In eerste instantie was het de bedoeling het door 1 van de kinderen te laten inkleuren maar dat heeft Kumari op het laatst tegengehouden, ze vond het zonde om dit mooie shirt te laten verpesten haha! Eventuele volgende shirts krijgen op de borst een zelf getekend ontwerp van de kinderen (die ik zal overtrekken). Maar anyway. Dit mooie, groene shirt op onderstaande foto's is het gezicht van mijn sponsoractie; Johnny: India Experience. En deze mascotte kan jij in huis halen! Door te bieden! Het startbedrag is 75 eur en daar blijft het hopelijk niet op steken. Dat kan gewoon niet. De reden van dit shirt is natuurlijk om zoveel mogelijk geld binnen te halen dus donaties los van dit shirt zijn ook meer dan welkom of daar gaat het eigenlijk zelfs nog het meest om.

Voor een iets duidelijker beeld waar het geld hard voor gebruikt kan worden hier een overzicht van een aantal vaste lasten;

• Eten voor alle kinderen p/m Rs 26,640 (Eur 433,-)
• Eten voor 1 kind p/m Rs 888 (Eur 14,43)
• Eten voor 1 kind per dag Rs 29,60 (Eur 0,48)
• Reizen naar school per rickshaw voor alle kinderen p/m Rs 5400 (Eur 87,78)
• Schoolboeken voor 1 kind per jaar Rs 180 (Eur 2,92)
• Kleren inclusief schoenen voor 1 kind per jaar Rs 770 (Eur 12,51)
• Zeep, olie, shampoo, tandpasta voor alle kinderen p/m Rs 3030 (Eur 49,25)

Om maar een beetje een indruk te kunnen geven...

Ik zal dit blogbericht blijven updaten met donaties die zijn binnengekomen. Wil je niet dat je naam + bedrag erbij komt te staan stuur me dan in een mail dat je liever anoniem blijft.

Een donatie doen?

Mij een mailtje doen op jonneseijdel (apenstaartje) gmail.com met als onderwerp titel: Donatie Kumari en in de mail zelf het bedrag.

Bieden op het Johnny: India Experience T-Shirt?

Mij een mailtje doen op jonneseijdel (apenstaartje) gmail.com met als onderwerp titel: IK WIL DAT SHIRT! en in de mail zelf het bedrag (in de gaten houden wat de laatste bieding is).

Johnny: India Experience T-Shirt
Startprijs € 75,-

Donaties
Xing: € 87,60 (schoolboeken voor alle kinderen voor 1 jaar)
Alvin Groen: € 49,25 (zeep, olie, shampoo, tandpasta voor alle kinderen)
Henk & Jacqueline: € 87,78 (reis naar school voor alle kinderen)
Jacqueline klas inzameling: € 30,-
Joachim & Priscilla: € 20,-
Annie Schonewille: € 2,92 (schoolboeken voor 1 kind)
Nicky van Puffelen: € 4,80 (eten voor 10 kinderen)
Kees Kranenborg: € 2,92 (schoolboeken voor 1 kind)
Pascal Rijniersen: € 12,51 (kleren + schoenen voor 1 kind)
Priscilla van Noord: € 0,48 (eten voor een kind)
Theo Woudenberg: € 2,40 (eten voor 5 kinderen)
Anno Niem: € 2,92 (schoolboeken voor 1 kind)
Henk & Bea Stuut: € 87,60 (schoolboeken voor alle kinderen voor 1 jaar)
Malou Seijdel: € 14,43 (eten voor 1 kind)

Gingee

2010-03-18T16:38:00.005+01:00

Ik heb hier voor het eerst m'n creditcard gebruikt! En hij is geweigerd! Waar ik wel achteraan heb moeten bellen om achter te komen omdat het me een beetje te lang duurde. Ik had een retourtje geboekt van Bangalore naar Dabolim (Goa) maar de bevestiging bleef wel erg lang uit. Na een belletje en een hoop abracadabra engels begreep ik hieruit dat ze geen internationale betalingen accepteren. Dat heeft nog best wel lang geduurd want de luchtvaartmaatschappij begreep niet dat ik een Nederlander was aangezien ik in Tamil Nadu 'woon' en met een (eigen) India nummer bel. Begrijpelijk. Met een nieuw belletje de hele bende gecanceled om 5 uur in de bus naar het hoofdkantoor in Chennai te mijden en met de hulp van Kumari en Xavier op zoek gegaan naar een andere optie. Dat is een soort van reisbureau geworden want die accepteren ca$h. En zo'n reisbureau is hier niets meer dan een muurtje van klei + bananenblad dak + computer + uhhh... plus niks. Dat is het. Precies dezelfde vlucht (Kingfisher Airlines) geboekt voor Rs 1000 extra, iets meer dan een tientje extra dus. Voor een kleine 125 euri heb ik nu een retourtje Bangalore - Dabolim. Mwah, das toch nog best wel oké niet?! Ik vind het prima! Van 24 maart t/m 6 april zit ik in ieder geval 2 weken lang keihard het onderste uit de pan (kan?) te chillen in Palolem bij Bakhti Kutir. Beetje kokosnoten onder een palmboom drin..... Oeps! Grapje! Uhhmmm uhhhh... jaaaaaa, neeeee, het is natuurlijk niet helemaal chillen maruh... ja ik ben natuurlijk gewoon hard bezig hè. Ik moet gerechten ontdekken voor het kookboek en m'n echte ik leren kennen. It's all about personal development. Ja écht. Serieus. Ik doe dit ook niet voor m'n lol ofzo. Ik wil gewoon heel erg graag weten hoe ik reageer als er totaal geen stress op mijn schouders rust want daar heb ik normaal zooooo veel last van. Het is best wel een uitdaging hoor. Echt waar! (Pffiiieew! Net op tijd weten recht te lullen.)

Maar all madness on a small stick; 't is gelukkig toch weer goed afgelopen en eigenlijk stiekem best wel weer heel veel te danken aan Xavier & Kumari. Die hebben namelijk echt al veel voor me gefixed. Ik heb m'n ideeën nog niet op tafel gegooid of ze zijn al aan het meedenken, echt geweldig. Ze beginnen me inmiddels ook al best wel goed te kennen haha! Echt grappig om wakker geschud te worden door Kumari als ik weer eens verzonken ben in gedachten en om vervolgens door Xavier te horen te krijgen waar ik nou eigenlijk over aan het nadenken was. En dat het dan nog klopt ook hè. Priceless. Er wordt veel gelachen! En dat terwijl het soms (financieel gezien) allemaal nog helemaal niet zo lekker gaat. Ik vind het lastig er iets over te zeggen maar het spreekt natuurlijk voor zich dat je in een weeshuis met 30 kinderen soms best moeilijke tijden moet doormaken. Al die buikjes moeten gevuld worden en dat kost een hoop knaken. Zonder vaste inkomsten (want de full-time job is het weeshuis) moeten we (nou nou, ik heb het zelfs al over we) het met name hebben van donaties. De afgelopen 3 maanden was er een donatie van Wally die dus eigenlijk Vallie heet wat weer een verbastering is van Valérie waar Kumari het eten van kon bekostigen. Dat loopt nu zo'n beetje tegen het einde en er moet dus weer wat beter op de centen worden gelet. Om al eerder met een soort van sponsoractie te komen dan het kookboek ben ik gelijk m'n dummy / blackbook / schetsboek ingedoken om schetsen te maken voor het design van een t-shirt. Hoe & wat komt later omdat ik dat nog een beetje verder moet uitwerken. Ik ga dus in ieder geval een kleine oproep doen aan al jullie trouwe lezers om een eventuele donatie te doen. Zulke zinnen schrikken mij altijd aardig af aangezien ik daar niet echt warm voor loop maar wacht maar af... dit wordt gruwelijk!! Later (waarschijnlijk maandag) meer.

Zoooooo... en om nog even terug te komen op dat t-shirt. Wat is het een b*tch om hier een wit shirt te vinden ZONDER print. Niet normaal. Samen met Xavier in de rickshaw de hele stad rondgereden en alle kledingwinkels afgestruind opzoek naar een blanco shirt. In een normale maat. Dus niet XXXXL. Zelfs een paar keer te horen gekregen van verkopers dat ik ook best wel voor dat shirt met die print kan gaan omdat het een echte Levi's is. Dan maakt het toch niet uit dat ie niet blanco is? Jonge, jonge... echte verkopers hoor. Soms valt het echt niet te begrijpen dat bepaalde mensen een winkeltje kunnen runnen aangezien ze elkaar al staan aan te staren bij de vraag of ze t-shirts verkopen. En dan wordt die vraag in Tamil gesteld hè! No kidding! Met 5 man een discussie van een paar minuten (!) om uiteindelijk een rode polo onder m'n neus gedrukt te krijgen. Heel leuk allemaal hoor maar ik moet me soms wel even inhouden... Dat witte shirt is blijkbaar echt een zeldzaamheid in Zuid-India en dus niet gevonden. Had niet gedacht dat dat zo'n opgave zou zijn maar als je er op let zie je op straat ook gewoon helemaal niemand met een wit t-shirt. Eigenlijk zie je überhaupt helemaal niemand met een t-shirt. Het is gewoon best wel freaky dat 99% van de mannen op straat in een overhemd loopt en geloof mij... dat hoeft er niet per definitie netjes en verzorgd uit te zien haha! Maar iedereen loopt in een overhemd met lange mouwen. En een lange broek, maar dat wijkt al iets verder af van het t-shirt waarmee ik begon. En om het dan gelijk maar compleet te maken; slippers of zoals ze het hier noemen chapels. Oeeeehhhh wat kom je daar een nasty voeten in tegen. Daar ga ik jullie de details serieus van besparen. Uiteindelijk wel een ander shirt weten te scoren die minstens zo goed is en me hopelijk van 't weekend even lekker uitleven op dat ding. Resultaat dus hopelijk over een paar dagen.

Verder afgelopen dinsdag (16/03) met Priya de bus naar Gingee (of Senji) gepakt, 37 kilometer ten oosten van Tiruvannamalai. Om Rajagiri & Krishnagiri te checken (King & Queen Fort). Een fort uit de 16e eeuw op de top van een berg dat qua kleuren en materialen echt samensmelt met de omgeving, mooi om te zien & na Hampi een lachertje om dat heuveltje te beklimmen! 487 treden en ja... ik heb ze gewoon geteld omdat ik nergens kon terugvinden hoe veel het er waren. Dus voor degene die ooit nog eens een keer naar Gingee toe gaat om het Queen Fort te beklimmmen: het is niet meer nodig bij de les te blijven om te kunnen vertellen hoeveel treden je nu werkelijk beklommen hebt. Het King Fort kan ik je helaas niet vertellen omdat dat nogal een pittige berg schijnt te zijn om te beklimmen (de bergen staan tegenover elkaar). Ennuh... Priya kon het niet aan, ik wel hoor. Echt wel. Ik doe dat normaal gewoon. Pfff, makkie. Bij 't Queen Fort ontzettend veel hagedissen gespot en dan heb ik het al snel naar m'n zin. Ze zaten echt overal! Op het topje van de berg in een klein open tempeltje onze meegenomen idli's gegeten, veel lopen babbelen en van het uitzicht genoten. Goeie shit dus. Een paar foto's en een ieniemienie, piepklein filmpje toegevoegd voor een kleine impressie van Gingee.

Moh!

Mysore Mylove

2010-03-15T10:11:00.007+01:00

Daar gaan we dan! Maar waar moet ik beginnen? Afgelopen week is echt een week van ervaringen geweest. Dûh. Logisch. Maar dit waren écht ervaringen. Momenteel zelfs nog in een soort roes en te weinig overzicht om er afstand van te nemen en te realiseren wat ik nu eigenlijk heb meegemaakt. Het rondreisje van Tiruvannamalai naar Bangalore naar Mysore naar Bangalore naar Hospet naar Hampi naar Hospet naar Bangalore naar Tiruvannamalai is opzich best wel indrukwekkend geweest. Los van alle mooie dingen die er te zien zijn is het echt een openbaring om zoiets in je eentje te doen. Niet altijd even fijn natuurlijk maar daardoor juist wel weer fijn. Want ook de minder leuke dingen kan ik in m'n zak steken als ultieme ervaring. En die minder leuke dingen zijn trouwens ontzettend schaars want ik heb weer redelijk wat mazzel gehad met alles en het reizen zelf vond ik zelfs nog fijn ook. Misschien dat ik tijdens het reizen zelf nog wel de meeste rust heb gevonden, je kan namelijk geen kant op maar je bent wel bezig. Heerlijk toch? Ik kon eindelijk even helemaal niks doen terwijl ik iets aan het doen was. En dat begon dus in de bus vanaf Tiruvannamalai, ca. 6 uur hobbelen & veel lawaai richting Bangalore. Op de plek van de kaartjesknippert want dat had Xavier voor me gefixed. Super chill. En je ziet natuurlijk de meest gekke dingen tijdens zo'n lange rit door heel veel van hetzelfde landschap en dorpjes. Grappig trouwens dat zulke beelden nog beginnen te wennen ook; 5 man op een motor, vrachtwagens volgeladen met hout, staal of whatever en dat dan die lading die ze vervoeren 2 keer zo groot is dan de vrachtwagen zelf. Apen die vluchten voor stenen die ze naar hun kop gegooid krijgen als ze weer eens iets gejat hebben. Doodgereden honden, rondslingerende wielen, spookrijders... bedelende mensen die hun handje door het raam steken als de bus even een stop maakt. En weet ik veel wat nog meer. En echt vaag dat ik dan een kippenvel momentje krijg van een kalkoen. Ja serieus. Ik zag langs de kant van de weg een kalkoen zo stom met z'n poot in het zand graven zoals een kip dat kan doen. En das het geinige; ik wist niet dat kalkoenen dat ook deden. Haha! En daar dan gelukkig van worden, ik zat gewoon met een gigantische grijns op m'n kop toen ik dat zag. Dus ja. Veel gekke dingen.

Maar goed, 10:45 vertrokken uit Tiru en rond 17:00 op Majestic, het centrale busstation van Bangalore. Om daar uit te komen moest ik overstappen op busstation Sattelite (Bangalore) waar ik werd opgepikt door Singh, de zwager van Xavier. Om bij m'n eerste trippie niet gelijk het diepe in te springen door écht alles helemaal in m'n uppie te ontdekken was deze back-up best wel fijn. Samen met Singh opzoek gegaan naar een lodge en wat zitten babbelen in een restaurantje over wat ik allemaal wil gaan doen. Dat klinkt opzich allemaal nog best wel simpel maar met iemand die (zacht uitgedrukt) niet echt vloeiend engels spreekt is zelfs dat al best een opgave. Veel misverstanden zouden hier dus ook uit gaan voortvloeien haha! Misschien dat er straks nog een paar te binnen schieten dus dan komen ze misschien nog wel voorbij. Spullen in ieder geval gedropt in m'n kamertje met harde bed (zie filmpje) waar kakkerlakken bij waren inbegrepen en met m'n camera & Singh de stad in gegaan om het centrum een beetje te verkennen. Aansluitend met zijn zoon Vino afgesproken in een restaurant om te eten, want ja ook hier moest natuurlijk weer volop gegeten worden om vervolgens een sms van m'n meisie te ontvangen dat het nu echt definitief is dat ze me eerder komt opzoeken in India! Singh & Vino begrepen er even geen reet van toen ik 'em als een bezetene tussen de rickshaws door stond te stuiteren! Wooooeeehoooeee!!! Ticket omgeboekt naar 9 april. NEGEN freakin' april. Dik 5 weken samen. Dat wordt wat! Yeah! Door al deze eerste ervaringen, drukke reis en een volle buik, bij het ruiken van m'n bed al in slaap gevallen en dus een fijne nacht gehad. Totdat er om 7 uur in de ochtend opeens zo'n maffe pipo van de lodge op de deur stond te dreunen. Na 5 minuten eindelijk opengedaan om een paar compleet onverstaanbare woorden te incasseren. That's it. Serieus. Echt fucking vaag. En de volgende dag weer!! Snap er nog steeds geen zak van wat daar de bedoeling van is. Maar goed, zal wel. Dit is ook de dag dat mijn soort van keelontsteking begon waar ik nu nog een beetje last van heb. Zeer waarschijnlijk van alle uitlaatgassen in de stad. Dat dacht ik zelf al maar is me net nog een keer bevestigd door Kumari. En dan is Bangalore dus 1 van de meest schone steden hè! Opzich wel schoon qua zwerfafval maar dat verkeer man. Echt niet normaal. Het is daar smog in het kwadraat. Gewoon moeilijk mistig. Waar je ook bent, zelfs in de groene parken (en die zijn er best veel) is het eigenlijk onmogelijk om een frisse hap adem binnen te krijgen. Best wel beklemmend en dus verre van aangenaam. Het is natuurlijk ook wel een gigantisch grote stad (5,7 miljoen inwoners) dus logisch dat het druk is maar doe mij maar gewoon lekker rustige dorpjes met fluitende vogels enzo. Over het algemeen dan, want zo'n stad heeft ook wel z'n voordelen natuurlijk. Waaronder alcohol. Haha!

Deze eerste dag al ontzettend veel gezien waaronder het Technological museum, Government museum, Venkatappa Art Gallery, Lalbach Botanical Garden (= echt schitterend, heb nog een foto voor die ouwe van een gestoord grote Eucalyptus boom haha!), Cubbon Park en veel eettentjes. Zelfs nog een fantastisch bakkie koffie gehad bij een franchise genaamd Coffee Day Break. Vergeleken met de rest echt dure shit, 2 bakkies koffie en een pasta-tje voor Rs 620! Maar het was elke rupee cent waard. Daar was ik blijkbaar echt even aan toe. Mede door de cafeïne natuurlijk een gigantische energiestoot gekregen! Bij terugkomst in m'n lodge tegen het begin van de avond greep ik de Lonely Planet (reis bijbel) erbij om te checken of er nog tips in stonden wbt uitgaansgelegenheden. Ik een combi van een restaurant + bar / club uitgezocht (Koshy's Bar) en op de straat een rickshaw aangehouden om me daar naartoe te brengen. Kom ik daar na een rit van 30 minuten aan en is het echt een klote tent. Wat een gare bedoeling man. Suffe toko. Maar ja, toch maar aangeschoven en 2 Corona's achterover getikt om m'n verdriet te verdrinken hahaha. Nee zo erg was het ook weer niet maar had me er wel even wat anders bij voorgesteld. Maruh... allemaal leuk en aardig deze dag maar ik was totaal ergens anders mee bezig. De volgende dag had ik namelijk met Singh afgesproken om naar Bannerghatta Biological Park te gaan, het natuurreservaat met de tijgers!!!

Ooh ja, schiet me nu ineens te binnen. Alhoewel. Ik zit er eigenlijk meer middenin. Indiërs praten niet met elkaar maar schreeuwen (hard) tegen elkaar. Standaard. Terwijl ze wel een goed gehoor hebben aangezien ze ook over afstanden van meer dan 100 meter tegen elkaar schreeuwen en dan wordt het geluid toch al redelijk gedempt. Geinig feitje niet?!

Maar goed. Bannerghatta. 's Ochtend vroeg met de bus vanaf Majestic vertrokken en dat was een uurtje of anderhalf rijden. En op plaats van bestemming was er net een festival gaande. Opstopping voor de bus, perfect foto / film momentje voor mij. Moeilijk trouwens om een selectie van al die foto's & film te maken. Heb nu ongeveer een selectie van 500+ foto's overgehouden en daar moet ik dan een selectie van maken voor hier. Het blog. Best lastig. Heel erg lastig. Aangezien ik van al die foto's totaal andere sferen kan neerzetten. Denk dat ik met deze serie een klein beetje een beeld kan scheppen maar er is dus veel meer. Wel meer van hetzelfde hoor maar toch. Moeilijk om het enigzins beperkt te houden. Al zijn het toch wel redelijk wat foto's geworden haha! Jaaaahaaaaaa. Oké. Nu dan eindelijk Bannerghatta...

Een 'Grand Safari' ticket gekocht waarmee je de volle tour hebt. Bovenop de prijs van de toegang tot het reservaat moet je ook betalen voor een camera. De safari is Rs 80 & de camera Rs 65. Een filmcamera zelfs Rs500! Mooi dat ik lekker undercover kan met een digitale reflex die kan filmen haha! Met een stuk of 10 man in zo'n zwaar bepantserd mini busje gestapt met plexiglas ramen en tralies. Had wel een klein beetje iets weg van zo'n Nederlands ME busje alleen dan met meer ramen. En hier een daar een gat in het gaas waar je je camera doorheen kan steken. Mocht het niet zo zijn dat ik naast een stuk gaas zat waar dus net géén gat in zat. Los van dat je dan alleen maar kut foto's schiet is het ook best wel claustrofobisch om in zo'n rijdende gevangenis te zitten. Na wat klagen over dat ik had moeten dokken voor m'n camera en dan verwacht ook gewoon normaal foto's te kunnen maken mocht ik voorin zitten. Super! Maar daar zat in het raampje naast me opeens he-le-maal geen gaas. Niks. Nada! Haha! Ach ja, standaard Kodak momentjes zijn meer waard dan veiligheid toch? Tuurlijk. Bij het enteren van het reservaat opende er zo'n gigantische poort met een té dik metalen deur. Alsof we Jurrasic Park inreden. Zwaar beveiligd. Om daarachter een paar springende herten te zien hahaha. Maar iets verderop dus het serieuze werk. Een gespannen sfeertje in het busje en de locals druk om zich heen kijkend of er iets te ontdekken valt. Na een hoop geschreeuw en nog meer spanning waren de leeuwen gespot! Holy shit! Rustig op af rijden en die beesten lagen echt minder dan 2 meter bij m'n raampje vandaan. Lekker te hijgen in de schaduw van een boom. Wauw! En dat gevoel is eigenlijk niet over te brengen, niet met woorden, niet met foto's en niet met film. Het zien van die beesten maakt echt iets in je (of dus eigenlijk mij). Maakt echt iets in me los. Dat moet je gewoon meemaken. En dat klinkt heel suf maar je weet gewoon serieus pas wat het is als je het gezien hebt. En dan moest de tijger nog komen! Ja man! Zelfs een tijger gespot! Die lag wel een stuk verder weg maar tering. Dat is best wel indrukwekkend hoor! Mijn dag kon niet meer kapot ook al lieten de olifanten zich niet zien. Het was ultiem om mee te maken. En eigenlijk is dit gevoel voor mij zelfs wel allesomvattend voor mijn complete periode in Zuid-India tot nu toe. Het is echt een gigantische ervaring. Het zijn de geuren, geluiden, gevoelens, chaos, rust & onbeschrijflijk grote contrasten die het compleet maken. Vreemd om nu zelf te zeggen aangezien ik het van anderen vaak te horen heb gekregen maar het me dus blijkbaar nooit echt gerealiseerd heb. In mijn voorstelling van hoe het zou zijn ontbrak het aan de kleine details die je niet kan verzinnen maar het wel compleet maken. En dan vooral héél veel van die kleine details natuurlijk. Die vaak gestimuleerd worden door mensen. De lokale bevolking. Er is me bijvoorbeeld al ontzettend vaak gevraagd of ik een professioneel fotograaf ben maar kan hier eigenlijk geen ja opzeggen ten eerste omdat ik het niet ben maar ten tweede omdat ik het ook niet wil zijn. Dat maakt het natuurlijk niet minder maar ik vind dat ik te veel laat vallen als ik daar ja op zeg. Ik weet nog steeds niet echt wat ik eigenlijk wel ben of zou willen zijn maar het komt steeds dichter bij. Ik voel het! Waar Crossmedia Designer (ik wordt eigenlijk al misselijk bij het uitspreken) nog het dichtst in de buurt komt van wat ik doe of kan (verschillende media, disciplines en tools) ben ik eigenlijk het liefst bezig met het neerzetten van een sfeer of emotie. En dan over het algemeen een emotie die positieve gevoelens opwekt. Maar hoe noem je zoiets. Tsja. En hoe verkoop je dat? Ik weet het niet. Daar kom ik hopelijk nog wel achter. Even op jezelf zijn helpt in ieder geval wel om dichter tot de essentie te komen. Door afstand te nemen van mijn routine die ik zo graag geen routine wil laten zijn in Nederland krijg ik hier een beetje een overzicht van de dingen die echt belangrijk voor me zijn. Oooooohhhh wat klinkt dat wijs maar ik ben blij dat het zo is. Daar was ik naar opzoek! Dat ik nog veel dichter tot de essentie mag komen haha! Mocht je bij het lezen van deze reflectie nou denken van hé, die gozer zou eigenlijk dit of dat moeten doen offuh weet ik veel wat. Laat 't me weten! Ik ben een spons. Haha!

Nou nou, en dan hebben we tot nu toe nog maar 3 dagen van de trip gehad... even fast forward?? Anders doen we hier gewoon even een breakie;

Break!

En dan kun je hem vanaf hier weer oppakken als dat blablabla hierboven gezonken is.

Leeuwen en tijgers dus. Die hebben we gehad. En dan hebben we eigenlijk het merendeel wel gehad. Op de beren na. Die ook heel leuk waren haha. Aan 't einde van de safari zijn we de aangesloten dierentuin ingedoken want daar gaf het ticket ook toegang tot. En daar dan toch olifanten gezien! Gewoon achter een hekje! De olifant een rupee gegeven die hij voorzichtig met zijn slurf uit mijn hand greep en een klap op m'n kop gekregen met diezelfde slurf. M'n eerste blessing te pakken! Was vooral verbaasd over de warme lucht die hij door z'n slurf uitademde. Hoe vaag is dat. Het was pas vreemd geweest als dat koud was natuurlijk. Maar ja, daar kan ik me dus blijkbaar over verbazen. En hoe verstoord ik in elkaar zit toont pas echt aan dat ik dan weer totaal niet verbaasd ben bij het zien van een groepje transsexuele Indiërs in de dierentuin (en op veel andere plekken ook al veel vaker gezien). Ach, dat zal wel komen omdat ik een Nederlander ben. Daar is wat dat betreft niets gek genoeg. Ik denk dat die basis nog best wel luxe is, anders is het helemaal een cultuurschok van wat je meemaakt want transsexuels zijn uiteraard niet het enige opmerkelijke dat je tegenkomt. Nope. En weliswaar achter glas maar voor de eerste keer in m'n leven een King Cobra (Ophiophagus hannah) gezien. Dát zijn pas indrukwekkende beesten! Die beesten rulen! Waaaaaaa!

Busje terug naar Bangalore gepakt en onderweg een klapband gekregen dus moeten overstappen in een andere bus die echt ontzettend lang op zich liet wachten. Met een paar stereotiep Scandinavische meisjes (uhuh: blond) aan de praat geraakt dat eigenlijk vanzelfsprekend is; aangezien je bijna nooit een blanke tegenkomt heb je vreemd genoeg direct contact als je er 1tje spot. En in Bangalore zijn wij 'white people' iets beter vertegenwoordigd dan elders. Leuk dat het zo werkt: als je in de minderheid bent en iets herkenbaars tegenkomt heb ik de neiging daarmee te connecten. Grappig! De inmiddels aangekomen vervangende bus ingestapt en klaargemaakt voor de avond. Voor het eerst naan gegeten! Fantastisch! Het verschil met de verkrijgbare naan broden in Nederland (zelfs in restaurant) is zo groot als een droge boterham en een beschuitje met verse aardbeien! En even voor de duidelijkheid; dan is de Indiase naan het beschuitje met verse aardbeien! Genieten dus! En na een paar uurtjes lekker tukken dus weer zo'n gekke pipo op m'n deur te bonken! Tsja.

Dan... Mysore! Mysore Mylove. Daar heb ik echt de tijd van m'n leven gehad. Na een busrit van iets meer dan 3 uur aangekomen in Mysore en aan de praat geraakt met Ramesh (Ik heb zooooooo ontzettend veel mensen leren kennen dat is echt niet normaal. Dat had ik gewoon echt nooit verwacht. Heel veel telefoon nummers en e-mail adressen uitgewisseld en vooral een hele leuke tijd gehad met iedereen. Maar nu dus Ramesh). Ik vroeg hem of ie een chill hotel voor me wist met een beetje luxe. Gewoon, omdat het kan. En omdat ik daar zin in had. Met een zwembad. Nou. Dat wist ie wel! Een hotel 3 minuten lopen van de busstop waarvan hij de manager kende. Het klinkt me vaak als verkooppraatjes in de oren maar het merendeel van de mensen hier hebben het echt het beste met je voor. Best wel slecht dat ik er anders en dus soms wantrouwend tegenaan kijk maar je kunt natuurlijk ook niet naïef in volle onschuldigheid iedereen volgen. Maar Ramesh wel. Achter hem aangegaan en een dikke discount voor me laten regelen. Super! Fijn kamertje met zachte bedden, a/c, minibar en je kent 't allemaal wel. En een eigen club, 2 restaurants, gym, zwembad en weet ik veel wat allemaal. Echt veel. Super goed. Heb de naam even niet meer bij de hand maar was volgens mij het Paj Vista hotel. Hier direct een douche genomen, spullen achtergelaten en op stap gegaan met Ramesh die me de hele stad ging laten zien! Gedropt bij de zoo en weer opgepikt om samen naar Karanji Lake Nature Park te gaan. Prachtige natuur met alleen maar exotische vogels! Heel veel lopen lullen natuurlijk en bij het onderwerp koffie wist ie nog wel een leuk tentje... een fucking paleis! Haha! Bij het Lalitha Mahal Palace dus een bakkie (wederom goeie!) koffie gedaan om vervolgens als een gek door te boeken naar Maharaja Palace. Want die wou ik op de foto zetten bij zonsondergang en de zon was al bijna onder. Ik heb me kapot gelachen, echt gestoord hard door de stad gecrossed met zijn riskshaw!

Hmmm... het wordt een beetje opsommen heb ik het gevoel. Voor mij allemaal makkelijk terug te halen maar misschien een beetje boring om zo braap braap braap te beschrijven. Naja, 't is nu al gebeurd. En wat geschreven staat, staat geschreven. In Mysore trouwens nog een geweldig schilderijtje gekocht in een Art Gallery bij Devaraja Market. Geschilderd op zijde met een 1 harig penseel! Echt gestoorde details dus!

Mysore zelf heeft trouwens buiten dat er heel veel te doen is echt een fijn klimaatje. Rond de 33 graden. Dat scheelt echt veel! 5 graden verschil is direct merkbaar! Lekker rustig rond cruisen daar en niet te snel overhit en uitgeput raken. Kan niet beter. Na alle indrukken van de eerste dag Mysore terug naar mijn hotel en dat is best wel lekker thuiskomen al die luxe. Geweldig geslapen en 's ochtend goed ontbeten, gezwommen en een full body massage ontvangen haha! Jaja, das ff anders wat. In de middag Maharaja's Palace + museum gechecked en daarna de kleine straatjes ingereden. Dát gaat echt ver. Weer een compleet andere wereld. Mysore staat bekend om zijn zijde en sandalwood oil en in zo'n piepklein en oud soort winkeltje verschillende soorten olie gekocht waaronder dus de sadalwood oil. Alleen over dat winkeltje kan ik al een heel verhaal typen!! Het is echt gewoon te veel om te omschrijven en vooral om te verwerken. Ik heb het volgens mij nog niet eens verwerkt. Zo'n winkeltje is bijvoorbeeld zo'n gigantisch groot contrast met het hotel dat in feite maar 5 minuten verderop staat. Glas vs. klei. Groot vs. klein. Industrieel vs. landelijk. Het heeft allebei z'n leuke kanten maar zo'n authentiek hutje doet 't hem toch wel hoor. Vooral als al die olietjes dan uit van die vergane flessen worden overgegoten en ik alles onder m'n neus, oksels en op m'n armen gesmeerd krijg om maar zoveel mogelijk te ervaren. Vanuit dit winkeltje eigenlijk doorgestroomd naar een mannetje van 88 die sigaretten zat te draaien. Honderden. Voor de verkoop dan. Met hem een peukie gedaan! Haha! Ja, dat was op een paar pretsigaretten na echt alweer een tijd geleden! Fan-tas-tisch!

En dan zijn we onderhand eindelijk aangekomen bij Hospet & Hampi. Vanuit Mysore terug naar Bangalore om van daaruit met de trein naar Hospet te kunnen. Die connectie is er namelijk niet vanuit Mysore waar ik van te voren wel rekening mee had gehouden. Maar opzich mag ik helemaal niet klagen want in eerste instantie had ik zelfs met de bus gemoeten (Singh vertelde me dat de trein niet zou lukken) maar uiteindelijk via Ramesh aan tickets voor de trein gekomen. Dat moet je normaal een paar weken van te voren aanvragen maar hij heeft het in een dag voor met kunnen fixen. Met natuurlijk een hoop geluk dat er iemand was die z'n reis geannuleerd heeft. Ben hier ook wel veel wijzer van geworden dat je met iemand zijn goede bedoelingen beter niet direct akkoord gaat aangezien die busreis echt een hel was geweest. Met de trein is het namelijk 9 uur rijden vanuit Bangalore! Maar het was wel heel comfortabel en natuurlijk ook (alweer ja) een hele ervaring opzich. Om dus aan te komen in Hospet (15km vanaf Hampi) & opgepikt te worden door een neef van Singh. Waar ik niet om gevraagd had. En dan tegelijkertijd gebeld te worden door een mattie van Ramesh die zich afvroeg hoe laat ik aankwam omdat hij me dan kon oppikken. Ook niet om gevraagd. Allemaal heel goed bedoeld maar ik had het op dat moment een beetje gehad. Die mattie van Ramesh afgezegd omdat ik net 5 seconden daarvoor toch maar dat neefje van Singh had toegezegd maar ik had er niet echt een goed gevoel bij. Het werd me een soort van opgelegd ipv dat het mijn eigen keuze was. En eigenlijk bleef dat gevoel mij de hele tijd achtervolgen in Hampi. Klinkt heel erg verwent en zelfs een beetje arrogant maar ik was voor mijn gevoel niet echt meer aan het ontdekken. Het werd me allemaal geshowt en heb dus echt alles gezien maar njah... mwah... ik weet het niet. Erg mooi allemaal maar onder andere omstandigheden denk ik veel mooier. Heeft misschien ook wel te maken met dat we de eerste dag 6 (!) uur lang tempels hebben gechecked bij 45 graden maar blegh... ik weet niet precies wat het is met Hampi. De vibe hing er niet echt voor mij. Terwijl het misschien nog wel de mooiste natuur is van alles dat ik gezien heb. Inclusief een nieuw soort aap! Slingerapen! Super tof! Zulke dingen wordt ik echt direct vrolijk van, ook weer meteen als ik daaraan terugdenk. Bij het beklimmen van een trap van 775 treden op weg naar een tempel op de top van een berg ben ik zelfs voor iets van 10 minuten gestalked door zo'n beest. Leek (wederom) op een scene uit 'The Lord of the Rings' waar smeagol (heet ie zo?) die Hobits achervolgd voor de ring. Bij mij was het dus een slingeraap opzoek naar een banaan. Elke keer als ik achterom keek dook ie weg tot ie op het laatst echt een meter bij me vandaan in de boom hing en naar me begon te krijsen! Hahaha! Na dat gekrijs nooit meer iets van die rare aap vernomen.

Misschien dat er over een tijdje nog wat meer info over Hampi volgt maar weet momenteel even niet wat ik er nog meer over kwijt moet. Vooral heel veel tempels gezien (rond de 80) en heel chill gegeten bij onder andere een super chille tent genaamd 'The Mango Tree' met een geweldige Coconut Banana Lassi!

Pfffiieeewww... heel veel dingen en vooral heel veel reizen tussendoor (terugreis van 17 uur naar Tiruvannamalai) en nu dus weer lekker op m'n vertrouwde plekkie waar de kids inmiddels allemaal een nieuwe coupe aangemeten krijgen. En om even heel decadent te doen ben ik van plan om over iets van een week toch naar Goa te gaan om vooral heel veel te chillen en misschien wat jungle te checken. En geloof me, ik wil vooral gaan chillen, écht chillen. Daar ben ik namelijk nogal een fan van en dat heb ik de afgelopen week eigenlijk niet vreselijk veel gedaan. Dat reizen is nog best vermoeiend haha!

Basta!

Daar zijn we weer!

2010-03-13T13:38:00.000+01:00

Jahaaa!!! Ik ben terug! In mijn geliefde Tiruvannamalai. Waar alles wonderbaarlijk genoeg weer tot rust komt en ik die rust ook écht even nodig heb. Damn. Met een verse terugreis van 17 uur achter de kiezen heb ik momenteel alleen nog maar zin om voor me uit te staren. En misschien een beetje voetballen ofzo maar goed. Even m'n gedachten op 0. Nu dus ook niet mijn super-uitgebreide-wat-heb-ik-allemaal-meegemaakt verhaal want moet voor elke toets op m'n toestenbord kracht uitoefenen. Ik wil niet meer. Ik wil niet meeeheeeeerrr... Maar om jullie toch niet helemaal in de steek te laten alvast een kleine teaser. Een filmpje. Geeft verre van een totaal beeld maar daarom is het dus ook een teaser. Even lekker gek maken. En ik kan je zeggen; in het echt was het nog mooier! Véél mooier! Mooie plaatjes zijn 1 ding maar jonge, jonge, jonge wat maak je een dingen mee als j............. to be continued.

Bengalore, Mysore & Hampi

2010-03-03T18:14:00.002+01:00

Voorlopig even mijn laatste berichtje! Naja, voor waarschijnlijk de komende 10 dagen dan. Of zoiets. Want zolang ben ik van plan er even tussenuit te gaan om te zien wat (zuid) India nog meer te bieden heeft. Ik hou het voor het gemak even op 3 dagen Bengalore, 2 dagen Mysore & 2 dagen Hampi. En das dan exclusief reizen wat van plaats naar plaats zeker een overgroot deel van de dag in beslag zal nemen. Vrijdagochtend is de kick-off, op naar Bengalore! Met de bus! Een paar uurtjes hobbelen en heen en weer geschud worden om op plaats van bestemming opgewacht te worden door de zoon van Xavier zijn zus. Precies. Die ja. Super chill natuurlijk aangezien hij mij een rondleiding door de stad wil geven en me zelfs meeneemt voor een tour door Banerghatta Biological Park! En daar sta ik echt helemaal strak van, we gaan gewoon proberen tijgers en olifanten te spotten. In het wild!!! Ik probeer m'n enthousiasme nog een piepklein beetje te onderdrukken in het geval het niet door mocht gaan maar als 't echt zo ver is krijs ik de hele wereld bij elkaar. 7.0 op de schaal van Richter. Ik brul de vacht van die tijger strak achterover als ik er eentje zie! Lijkt me prachtig om mee te maken. Maar goed, even afwachten nog. Daarna dus Mysore checken, Hampi onveilig maken en weer terug naar Bengalore om van daar uit weer de bus te kunnen pakken naar het vertrouwde Tiruvannamalai. Dat is dus m'n guideline. Heb heel ergens achter in m'n hoofd misschien nog wel een piep kleine optie om vanuit Hampi over te hoppen naar Goa maar ik denk dat ik aan deze planning wel even genoeg heb voor de komende tijd. Jullie horen het wel als ik terug ben!

Vanavond trouwens een Hippie afkomstig uit Jeruzalem, studerend in de USA en woonachtig te Thailand over de vloer gehad die met z'n gitaar wat liedjes kwam spelen. Echt geweldig. En volgens hem ben ik aangetrokken door Mt Arunachala. Ik heb niet voor deze plek gekozen maar ik ben geselecteerd. En dat kon ie nog verdomd geloofwaardig overbrengen ook! Haha! En dan nog iets... ik heb leren schrijven in Tamil! Het gaat steeds een stapje verder! Kan inmiddels tellen tot 20 (jaaahaaa... in Tamil dus), ken een paar woorden (o.a. vader, moeder, zus, vriendin) en kan nu een aantal namen schrijven. Echt fantastisch. En dat allemaal geleerd van de kinderen, hoe mooi is dat! Nou... super mooi! Echt geweldige kids!

Maar goed, nu dus even een korte blog break. Hopelijk kom ik terug met de meest fantastische verhalen en world press photo waardige foto's! Let's hope so!

Sathanur Dam

2010-03-01T17:33:00.005+01:00

Pfffiieeeewwww! 2 drukke dagen, héle drukke dagen. Of eigenlijk eerder vermoeiende dagen, in de meest positieve zin van het woord. En zo'n dagje achter de laptop hangen om alle foto's + filmpjes daarvan te verwerken is nu ook niet echt iets om weer fris en fruitig van te worden. Maar ik word er wel vrolijk van. Gelukkig maar. Blij dat ik in Nederland nog een pocket harde schijf heb gekocht want dat geheugen van de laptop zit na elke sessie inladen vanaf de camera vol. Maar das opzich ook niet zo heel erg moeilijk hoor, heb maar 10gb vrij. En dan is ie dus helemaal opgeschoond hè, valt geen mb-tje meer bij te snoepen. Maar goed. Dat dus. Inmiddels een paar honderd foto's in the pocket en telkens weer druk bezig daar een selectie van te maken, allemaal online knallen is namelijk niet te doen. Of ik moest de ambitie hebben een 1 persoons fulltime upload bedrijfje te starten maar die ambitie heb ik niet. En om het nog sterker te zeggen; ik vind dat uploaden eigenlijk helemaal geen zak aan! Maar het is leuk om een overzichtje te hebben. Toch? Jaaaa tuurlijk. Das leuk. En trouwens ook heel leuk om er zoveel positieve reacties op te krijgen! Thanks allemaal!

Maar laat ik eens wat vertellen over mijn weekend; die begon op zaterdagochtend omstreeks 08:30. Wekker. In de knoop met de klamboe. Bakkie koffie. Ontbijten. Nog meer ontbijten. Beroerd van 't eten. Waterflessen vullen. Rugzak pakken. Achter op de motor naar 't land en de hele dag de progressie van het planten van de rijst in de gaten houden. Waar 7 vrouwen in verschillend gekleurde sarii (was 't meervoud van sarii (typisch Indische jurk) eigenlijk?) zich mee bezig hielden. Die zich als een geoliede machine door het veld heen baanden. Mooi om te zien. Voor even. Want als je daar een uurtje naar gekeken hebt dan heb je het ook eigenlijk wel gezien. Hartstikke mooi natuurlijk maar zelfs die mooie plaatjes die wennen. Tsja, ik begin toch blijkbaar écht een beetje verwent te worden hier. Maar goed, na een uurtje rustig checken, fotograferen & filmen vond ik het tijd om de omgeving een beetje te verkennen met natuurlijk de altijd aanwezige hoop om wat reptielen tegen te komen. Op een paar skinken na helaas niet veel geluk gehad maar het was inmiddels ook al tegen half 11 en dus al redelijk warm. Logisch. M'n fieldtrip vervolgd richting de waterbron want daar in de buurt hoorde ik wat stemmen. Volwassen stemmen en lachende kinderen. Even checken dus. Guess what? Een moeder die haar kinderen aan het wassen is in een stroompje. Haha! Ik kwam daar om de hoek kijken en die kinderen stonden echt direct strak. Als een ree starend in de koplampen van een auto. Keihard lachen met wat verdwaald sop in het haar en een beetje beschaamd verder badderen. Super tof! Achter het stroompje stond of eigenlijk staat. Want het staat er nog steeds... dûh. Achter dat stroompje staat een prachtig stukje groen met bananenbomen, palmbomen en nog meer van zulk soort exotische bomen. Zelfs lianen! En als ik lianen zie denk ik altijd aan de jungle en als ik aan de jungle denk dan denk ik aan ver weg. Dat was dus even een momentje van met beide benen op de grond worden gezet en realiseren dat ik best ver van huis ben. Best gek. Dat gevoel krijg ik eerder van natuur dan een totaal andere cultuur en zijn bijkomstigheden. Daar kan ik allerlei conclusies uit trekken maar daar heb ik nu even geen zin in, das eerder een leuke bezigheid om m'n hersens op te kraken als ik over een weekje, 8 uur lang in een hobbelende bus zit... Anyways, palmbomen & bananenbomen! Plus een aantal kinderen die me tegemoet kwamen rennen! Dit was de tuin van de oom, broer, vader, moeder, nicht, zwager en welke familieleden je allemaal nog meer kan hebben werd me verteld. En hij was apetrots dat hij mij mocht verwelkomen! "Sir! Stay here!" en hij sprintte als een gek op een palmboom af om als een malle omhoog te klimmen! Serieus. Ik dacht dat alleen apen dat konden! Boven in de boom wat geritsel en er vielen achtereenvolgend 3 kokosnoten naar beneden. Met dezelfde snelheid kwam ie weer naar beneden gegleden waar in de tussentijd de kokosnoten al voor me waren opengeslagen met een machete (zo heet zo'n groot kapmes toch?). De kokosnoot leeggedronken en daarna opgegeten (wat echt fantastisch is, zeker als het warm is) en daarna verder gelopen. Achter die kinderen aan welteverstaan want ik moest aan iedereen worden voorgesteld. Een praatje gemaakt met de broers, neefjes en oom en ik vond het wel weer best geweest. Hele aardige mensen hoor maar ik was zo gaar als een gek omdat ik 's nachts (voor het eerst) niet echt chill geslapen had en dus eigenlijk constant met een vrij brakke kop ronddwaalde. Dat met een brandende zon op je kneiter die tegen half 12 voor een temperatuur van ongeveer 38 graden zorgt maakt je best wel gaar. En dus erg m'n best gedaan om met een grote grijns afscheid te nemen en echt zonder dollen 20 keer een hand gegeven afsluitend met "yeah, goodbye! I'll mail you!!" En gewoon echt serieus 20 keer. Nu overdrijf ik wel eens om iets spectaculairder te maken maar hier hou ik me nog in! Echt waar! Bij de 20e keer handje schudden zag mijn grijns er denk ik niet meer zo spontaan uit, vandaar dat 't bij 20 is gebleven? Who knows. Dus. Ik was verlost.

Teruggelopen naar het land om te kijken of ik alweer een update shootje kon doen en yep... al die kinderen lopen weer met me mee! Haha! Dus niet verlost. En om het even heeeeel kort te houden. Van ongeveer 10:30 tot 17:00 met die kinderen om me heen gezeten die op "Hello, you've got a beautiful hand", "Hello, you've got a beautiful shoe" en "Hello, you've got beautiful hair" geen woord engels konden. Waarschijnlijk van die zinnetjes uit een engels lesboek want ik denk niet dat ze doorhadden wat ze vertelden. Maar dat dus met een brakke kop! In de hitte! En ik heb het overleefd! Haha! Een fijne dag qua persoonlijke ontwikkeling (dat dan weer wel) en 's avonds he-le-maal naar de klote. Lag om 20:30 te tukken en echt niks meer gehoord tot aan de wekker.

*De wekker gaat* Ochtend! Een nieuwe dag! En nog uitgerust ook! Vandaag gaat DE dag worden! Met alle kinderen naar de dam! Een stuwmeer 30km ten westen van hier. Xavier had een bus (incl. chauffeur) gehuurd die om 08:30 klaarstond. Rond 09:00 vertrokken (tijden zijn relatief) met een afgeladen bus vol kinderen, iedereen ging mee! Alle kinderen natuurlijk helemaal door het dolle want uitjes zijn best zeldzaam. Is natuurlijk ook best prijzig om zoiets te organiseren en als elke cent welkom is, schiet amusement er nog wel eens bij in. Maar goed. Feest dus. Daar aangekomen flipten de kinderen hem helemaal door op het zien van een grote dinosaurus. Helaas geen echte maar ik flipte 'em ook helemaal door want dino's rocken!!!! Dino's zijn vet!!! In de bus nog even snel een banaan gegeten omdat hij daarbuiten gejat kan worden door apen. Die smerige dieven! De bus achtergelaten met chauffeur en het park gaan verkennen met bij elke wandeling de kinderen allemaal netjes in een rij van klein naar groot. Om overzicht te houden. Super grappig. En wat een park!! Vanwege de hitte iets droger dan in de koelere maanden maar nog steeds heel erg groen met overal stroompjes en poeltjes en beekjes en fontijnen en ja, alles dat met water te maken heeft. Zelfs een freakin' crocodile farm! M'n tweede!! YEAHH!! Waar camera's helaas verboden waren en je zelfs geen flesje water mee naar binnen mocht nemen. Althans. Naar binnen. Het is allemaal buiten maar binnen is achter een betonnen muur waarachter je dus ook gewoon buiten staat. Maar dat mocht dus niet mee naar binnen. M'n camera in zo'n karig hokkie achtergelaten wat ik eigenlijk voor geen zak vertrouwde maar ik ga toch zeker niet achterblijven hè! En 't was het risico waard. Camera lag er nog (was ook wel te vertrouwen hoor) en achter die betonnen muur echt gigantische krokodillen gezien. Echt 30 meter lang ofzo, ogen zo groot als bowlingballen en tanden als dolken. Ik had er graag een foto van gemaakt maar helaas... Haha! Nee onzin natuurlijk, maar wel serieus echt gigantisch grote krokodillen (Crocodylus porosus) gezien. De grootste ooit. Voor mij dan. In de middag in het park nog 'gelunched': een bord vol lemonrice! Super chill! Van huis zo'n grote pan rijst mee genomen voor iedereen. Écht een enorm grote pan dus. En lekker genoten. Tussendoor nog een familie op de foto moeten zetten die vreemd genoeg binnen no-time de perfecte positie had ingenomen, te bizar voor woorden. Echt de Indiase 'The Godfather' familie was dat. Prachtig dat die dan op de foto willen en dat het daar dan bij blijft. Gewoon op de foto. That's it. Que? Maar goed, ik vind 't best!

En trouwens! Over foto's gesproken. Ik heb zelf ook weer een paar keer moeten poseren! Haha! Het begint eentonig te worden om over te vertellen maar de ervaring blijft hetzelfde. Echt prachtig dat iedereen met mij op de foto wil. Vooral met veel jongeren (lees meisjes). "You're a lucky man in India" aldus Kumari! Haha! True that!

Waarschijnlijk de helft van de details vergeten (dat weet ik eigenlijk wel zeker) maar hier moeten jullie het dan maar weer even mee doen. Op de terugweg naar huis iedereen trouwens lekker aan het maffen in de bus wat er echt komisch uitzag. Knikkebollen voor het leven en dan af en toe wakker schrikken bij een hobbel. Ooh ja! Bij het naderen van de stad reden we een ongelooflijk grote menigte tegemoet omdat het die nacht volle maan zou zijn. En dan moet je een rondje om de berg (Mt Arunachala) lopen. Ga ik ook nog doen!

En! En! En! Wees niet meer bang voor mij! (leuke woordspeling); m'n baard is er af! Sinds mijn vertrek uit NL had ik mij niet meer geschoren om eens te kijken hoe die baardgroei zich zou ontwikkelen maar ik vond gisteravond dat dat wel lang genoeg had geduurd. Met m'n blote billen kop werd ik gewoon serieus met een applaus ontvangen dus blijkbaar heb ik er nog goed aan gedaan ook! Handsome sir is back and he's ready to kick some ass!!!!! Braap! Pow! Baats! Peng! Woehoe! Helemaal in de mood voor een 3 uur lang Kollywood actie spektakel ennuh... laat ik daar morgen nu net heen gaan!!!! To be continued...

Toegevoegd nog een paar plaatjes en een klein filmpje van dit weekend!!

Dat ik een vermoeiend weekend heb gehad is verder niet aan me te zien toch?

Beryani

2010-02-26T10:53:00.007+01:00

Een kick-off met het bericht dat ik inmiddels he-le-maal in m'n element zit. Natuurlijk wist ik van te voren dat ik een ster ben in mezelf aanpassen (haha die moest ik even kwijt) maar dat het écht zo snel zou gaan had ik ook uhm... nouja... Had ik ook eigenlijk wel verwacht ja. Oké, genoeg bevestiging over de verwachting van mijn persoonlijke ontwikkeling, het begint saai te worden en ik kan er maar beter mee ophouden voordat... goed ja. Genoeg. Wat in het begin (en soms nog wel) erg wennen was, is het eten; 3 keer per dag een bord vol. En dan écht een bord vol met een warme hap. Het smaakt geweldig dus daar ligt het niet aan maar het is proppen om alles naar binnen te krijgen. Bij een klein beetje activiteit heb je elke hap wel hard nodig, m'n buik begint dus de laatste paar dagen zelfs al te knorren als het richting etenstijd gaat. Jaja! Ben ook eindelijk weer rustig aan begonnen met trainen! Heerlijk! Zo'n grote 10 liter fles water om een beetje in te komen met liften en dan 's avonds los gaan met de kinderen. Aan elke arm 1 haha! Daar kwamen ze zelf mee aan, dat is namelijk de Erik manier... dat deden ze ook bij hem. Goeie work-out!! Verder natuurlijk een beetje sit-ups en push-ups, je kent 't wel. Stond het zweet me hierdoor al eerder snel op de kop, zit het hier wat dat betreft echt in een stroomversnelling. Tering. Keihard naar adem snakken om een beetje zuurstof binnen te krijgen en water happen voor het leven! Maar het voelt echt super fijn. Wat ik wel heel erg mis qua 'sporten' en hier dus niet mogelijk is, is het surfen (voor zover ik dat een sport kan noemen natuurlijk), ik verlang echt naar m'n boardje. Ik mis 'm! Al was het maar voor een uurtje. Gewoon heel even een paar golfjes pakken bij zonsondergang met vissen die over het board heen springen als je muisstil down the line gaat. Hopelijk over een paar weken in Kerala, droom al weg bij de gedachte.

Xavier komt oorspronkelijk uit Kerala en het schijnt daar nog eens een keer zoveel anders te zijn dan hier. Veel meer water en dus veel groener. Nu is dat verschil nog niet eens zo vreselijk vreemd aangezien het hier namelijk over het algemeen extreem droog is. Maar goed. Het is anders. Zoals er wel meer heel veel anders is hier in India. Bijvoorbeeld het verschil tussen noord en zuid. Niet dat ik in noord geweest ben dus moet het ook alleen maar doen met de verhalen van Kumari & Xavier en de plaatjes en video's die ik al eerder gezien had maar de verschillen die zijn er. Verschil in taal, uiterlijk van de mens, tradities, gerechten, klimaat. Heel veel. Alle verhalen die ik over de stereotype Indiër heb gehoord komen hier in Tamil Nadu niet echt uit. Ze hebben hier zelfs geen Bollywood maar Kollywood! Een totaal ander soort film met vooral veel actie (voor die ouwe; dat filmpje dat je me laatst liet zien is dus Kollywood!). Daar ga ik er binnenkort een paar van checken in de bios!!! Super tof. Maar wat nu het grootste voordeel is van dat bekendere noorden van India; een minder bekend zuiden. Voel je 'em aankomen? Juist! Het merendeel van de Indiase gerechten in kookboeken zijn dus typisch noord! Dat gaat een primeurtje worden! En om het nog mooier te maken, m'n eerste recept is binnen!!! Een van de meest bekende welteverstaan; Beryani!

Eergisteren alweer (de tijd vliegt voorbij) met Kumari in de keuken gestaan om Beryani te maken. Althans. Kumari maken en ik kijken & alles noteren. En het is echt een compleet recept geworden. Trots als een pauw, dat gaat helemaal top worden! De meeste ingrediënten had Kumari al in huis alleen de kippen moesten nog gehaald worden. Daar moest ik natuurlijk ook bij zijn. Nadat we Babuloo uit school hadden gehaald, wat trouwens ook echt een hele ervaring is: kinderen op de vloer in kleine lokaaltjes (in uniform) die als ze niet luisteren een klap met de stok krijgen van de leraar maar (dankzij?) vreselijk gedisciplineerd en... oeps. Ik dwaal af. Back to the chickens. Dus ja, na dat schoolgebeuren dus met de riksha langs de kippenboer. En as usual; stinken als de tyfus natuurlijk. Kippetjes worden van hun stinkende stekkie weg geplukt en belanden in een 'schoonmaakmachine'. Tsja. Een schoonmaakmachine. Wat er in vredesnaam met die beesten gebeurd zou ik niet weten maar ze gaan er levend in en komen er dood en kaal weer uit. Daarna worden ze met een gestoord groot mes in stukken geklapt en worden de darmen vanaf het hakblok de grond opgeschoven. Zie hier het meest nietszeggende-impressie-ooit-aangezien-de-belangrijkste-gebeurtenissen-er-net weer-niet-op-staan filmpje;

Ach ja, kippetjes zijn in ieder geval lekker vers. Laten we het daar maar op houden. Bij terugkomst thuis niet meteen aan de slag in de keuken maar eerst een paar kleurplaten inkleuren met de kinderen en rond zessen weer voetballen. Dat is inmiddels traditie. En nog steeds dezelfde teams. Alle Idli's en Chapati's er weer afgerend om achteraf weer uitgebreid te 'douchen'.

Daarna dus de keuken in om notities te maken en natuurlijk vooral heel veel te babbelen en er aansluitend met z'n allen van te genieten. Bord leeg, paar liter water achter de kiezen, opruimen, met een half oog een Kollywood film checken en: stroomuitval! Voor de eerste keer dat de stroom later op de avond uitvalt en dan is het echt stervens donker man. Je ziet gewoon serieus geen hand meer voor ogen. Iedereen naar z'n pokkie grijpen om een beetje bij te lichten met het schermpje of de flits om een paar kaarsen in de brand te kunnen zetten. Van die kaarsen met een monsterlijk groot lont en dito vlam. Hahaha, echt een half kampvuur wat dan staat te branden. In die paar seconden dat het pikkedonker was, greep Anitha haar kans en was 'em gepeerd. Een hoop heisa toen ze eindelijk te grazen was genomen (ze ging achter de jongens aan op straat) en een sippe kop toen ze een figuurlijke draai om de oren kreeg van Kumari. Én Xavier!

Los van dit is het wel heel gezellig als de stroom later op de avond uitvalt. Iedereen komt dan bij elkaar en 't is dan echt 1 grote, gezellige familie. Gisteravond viel de stroom namelijk weer uit en kwam weer iedereen bij elkaar. Op de 1e verdieping op het buitenplaatsje (vergeet altijd de naam van zo'n overdekt balkon) gingen een aantal kinderen opeens huiswerk maken! Omdat ze even niks anders te doen hadden natuurlijk. Ik bijlichten met een zaklantaarn en vooral veel kloten natuurlijk. Toen de laatste klaar was met huiswerk het halve weeshuis de kietel dood gegeven, liedjes gezongen en zelfs nog gedanst, met natuurlijk kinderen (1 voor 1) op m'n rug. Hahaha, altijd feest hier. Tussen dit alles rent Titu (de hond) als een gek heen en weer om naar de straathonden te blaffen. Titu is trouwens best racistisch, die bijt alleen naar kleurlingen. "Only white people can touch him". Titu is dus mijn vriend, ik mag haar zelfs op haar buik aaien!

Het planten van de rijst op het land is er tot nu toe nog steeds niet van gekomen omdat er steeds wordt afgezegd. Het is een te kleine opdracht (ook al is het best een groot stuk land) dus gaan ze steeds voor de grote opdrachten. Vandaag was dat probleem eindelijk uit de wereld geholpen maar was de motor van de waterbron naar de klote en kon er weer niets gedaan worden. Althans, op grote schaal. Er is namelijk wel 1 man alvast begonnen wat er echt geweldig uitziet. Daarvan een paar foto's alsmede een fimpje van de rit achter op de motor van het land terug naar huis. De eerste minuut dan. En rijden op een motor is echt geweldig hier! Je ziet zoveel meer en door de wind koel je nog een piepklein beetje af ook. Super!

Update: Internet is niet langer dan 3 minuten achtereenvolgend online dus kan geen filmpjes uploaden. Hopelijk later.

Update 2: Gelukt!

Opgeblazen Gevoel

2010-02-24T05:04:00.005+01:00

Hè hè, kuch, proest, een diepe gaap en een slurp van m'n bakkie koffie. Ochtend. En bezig met het verwerken van de lol die we gisteren hadden van de ballonnen. Zie nu net vanuit mijn ooghoek dat het uploaden van het filmpje naar YouTube geslaagd is dus gelijk maar eens even proberen of ik die hier kan insluiten. In de tussentijd heb ik dat natuurlijk alweer geprobeerd (Ja wonderlijk hè, een verhaal die eigenlijk niet aan 1 stuk door is getypt) en tot de conclusie gekomen dat de kwaliteit (heel erg zacht uitgedrukt) best ruk is. Maar ja, daar moeten we het dan maar mee doen. High Definition uploaden gaat me net een stap te ver.

Het was in ieder geval feest! Alle kids druk aan het jumpen bij het zien van de eerste ballon en iedereen bolle wangen bij het opblazen. Dat was ook nog best wel een opgave zeg, tering. Zelfs bij mij steeg het een paar keer goed naar m'n kop toe. Tegen het advies van Kumari in de kinderen namelijk geholpen met opblazen. Haha! Maar het was de moeite dubbel en dwars waard, lachuh man. Daarna zelfs nog de voetbal erbij gepakt voor een nieuw partijtje dus mijn dag kon niet meer kapot. Wel tof trouwens dat we nog steeds met dezelfde teams spelen. "Sir! Same team, same team!!" Dus ook degene die niet bij mij in het team zitten! Nog veel meer te lullen maar nu eerst ff een beetje bijkomen, ben nog een beetje slaapdronken. Straks met Xavier weer naar het stuk land toe om naar het ploegen te kijken en morgen een soort van rijst (ja, geen rijst dus) poten. Yiehaa!! Keep you updated! Hugs & Kisses hahaha!

Wally

2010-02-22T13:35:00.011+01:00

Daar gaan we weer!

Een redelijk druk bezet weekend achter de rug dus eigenlijk geen tijd gehad om een update op het blog te knallen. Of geen tijd... Nee. Geen tijd. Tegenwoordig rond een uurtje of 10 's avonds geen zin meer om ook nog maar 1 ding te doen, he-le-maal naar de klote. En rond dat tijdstip begon m'n dag in Nederland eigenlijk pas haha! Moet je nagaan! Verder moet je ook écht tijd vrijmaken om iets op internet te doen aangezien je met de kleinste dingen als een mailtje beantwoorden al best lang bezig bent. Internet is niet echt stabiel en als het dan eindelijk lekker soepel loopt knalt de stroom er af. Ja ja, een hele organisatie. Lange mails en bijvoorbeeld dit blogbericht typ ik offline in een teksteditor. Weet ik tenminste zeker dat ik m'n tekst niet kwijt ben als ik 'em online wil gooien en kan ik een plekje uitzoeken om lekker met m'n laptop achterover te hangen en eens te verzinnen wat ik zal gaan schrijven. Wat niet kan als je met een ethernet kabel verbonden bent, wi-fi is er namelijk niet. Maar dat maakt ook geen zak uit, ik vind het eigenlijk wel oké om dat internet eens wat meer los te laten. Niet helemaal natuurlijk want ik blijf toch eigenlijk best nog wel een soort van internet junkie. Hmmm... misschien maar eens proberen een paar dagen écht analoog in de natuur rond te brengen. Maar goed, nu in ieder geval lekker met verse, JAHAA! verse! groundnuts (doppinda's) achter de laptop. Zien er hetzelfde uit als doppinda's alleen ze zijn iets kleiner en smaken totaal anders. Helemaal vers uit de grond smaakt het een beetje naar een sloffe amandel en gebakken smaken ze naar uhm. Tsja. Waar smaakt het eigenlijk naar. Ach, geen flauw idee. Soort van doppinda's ofzo.

Terug naar zaterdagochtend. Ryan. Een man uit de USA kwam langs om de kinderen een paar woorden extra engels te leren. Met hem een koffie en weer een heerlijk ontbijtje (Upma) van Kumari gedaan. De Italiaanse vrouw die haar onderbeen had verloren bij een ongeluk was een vriendin van hem en eigenlijk geen Italiaanse maar Australische. Ook was ze niet aangereden maar geraakt door een verkeersbord die was aangereden door een vrachtwagen. Het onderbeen amputeren was niet geslaagd dus moest haar bovenbeen er ook af. Erg dramatisch allemaal en niet fijn om verhalen te horen over wat er gebeurd als je hier de lul bent. Zonder geld op zak (of een bekende die je kan helpen) kom je niet eens in een ziekenhuis terecht omdat je meteen geld moet klaarhebben voor de ambulance. Die er overigens een half uur over doet om ter plaatse te zijn. En nog eens een paar uur om in het juiste ziekenhuis terecht te komen. Goed. Niet echt fijn dus. Verder nog even met Ryan gesproken over een paar interessante plekken om mee te pakken in een rondreis waaronder de tip (waar Kumari ook al over begonnen was) om in april de hoogte op te zoeken (bijvoorbeeld Kodaikanal - Nilgiri Hills) waar het (vanzelfsprekend) koeler is. Ik begin er echt door gefascineerd te raken maar het schijnt dus echt crisis te worden eind april. Zo erg dat als je op het midden van de dag de straat op gaat je rubberen schoenzolen aan het asfalt blijven vastplakken. Zelfs de Indiërs gaan dan niet de straat op. Òh oooooh. Dat wordt nog wat.

Na het vertrek van Ryan moesten alle kinderen bij elkaar geroepen worden omdat het mij leuk leek om een groepsfoto te maken als cadeau voor de dochter van de burgemeester. Kumari was namelijk uitgenodigd door de burgemeester om haar verjaardag te komen vieren met heel WIDE. Een hele eer natuurlijk! Op het voetbalveld een dikke 10 minuten bezig geweest om de kids normaal op de foto te krijgen omdat er natuurlijk heel veel gekke bekken getrokken moeten worden en er zo nu en dan zelfs 1tje naar de zijlijn rent om even over het randje te piesen. En die kinderen hebben echt stralen van 2 meter ofzo! Niet normaal! Maar iedereen met een vrolijk koppie op de gevoelige plaat en snel door om de foto te verwerken. In de tussentijd was de stroom weer uitgevallen dus ik had mazzel dat er nog 30% van de accu in m'n MacBook over was. Daar is het echt nét mee gelukt om nog een tekst aan de foto toe te voegen; "Happy birthday Vanavika, best wishes from the WIDE children". Bestandje op een USB-stick knallen en met de riksha richting de stad om de foto te droppen bij een printshop. Het leek ons leuk deze foto in een lijstje te geven maar die hadden ze niet, dan maar een soort van plexiglas print. Op A4. Uhuh A4! Nee dus. Na 5 minuten lullen of het écht op A4 kon (en dat moest lukken) gingen ze doodleuk de foto croppen naar een totaal andere verhouding! Haha! Best lastig onderhandelen hier! Vooral omdat het nog eens vóór 16:00 geprint moest worden aangezien we niet veel later al moesten vertrekken. Al met al 20 minuten onderhandeld over formaat, tijd & prijs en wonderbaarlijk genoeg perfect afgelopen. De print heeft uiteindelijk iets van anderhalve euro gekost, echt onvoorstelbaar. Daar was ik in Nederland zeker het 20-voudige van kwijt geweest!

Vanuit de copyshop zijn we doorgereden naar de groentemarkt met dus alleen maar groenten. Ze hebben overal een...

---
HO! Pauze! Kumari komt binnenlopen met de lunch. Sambar met rijst & Poriyan (lady's finger). Goeie shit! En het is nog maar 3,5 uur geleden dat ik m'n ontbijt (Chapati Pallia) heb gehad. Mmm.
---

...eigen markt voor. Een vleesmarkt, vismarkt, fruitmarkt en... uhhh... inderdaad ja. De boodschap is wel duidelijk, verschillende markten dus. Op de groentemarkt zijn echt manden en kisten vol van dezelfde groentes (groenten?) te vinden en elke kraam heeft zijn eigen soort. Een hoop geschreeuw natuurlijk maar vooral een hoop koeien. Die doen zich te goed aan alles dat buiten de manden valt. Soms zit er een brutale koe tussen die vanuit de mand probeert te kanen maar die krijgt dan een ferme klap op de kont. Zo mag ik het zien. Er wordt op de markt ingeslagen voor een week en alles wat Kumari nodig heeft wordt gedoneerd. Ook al hebben ook deze mensen geen enkele cent te makken. Ze zorgen allemaal goed voor elkaar. Voor de kinderen uit het weeshuis is het trouwens schreeuwen om een plaats in de riksha om mee te helpen alles te dragen op de markt. Het zijn namelijk echt grote balen die worden ingeslagen. Die gaan het hoofd op en worden in de riksha gelegd. Een paar keer heen en weer wandelen en de achterbank ligt vol. En dan moeten wij er nog bij! Kumari, ik en 2 kinderen. Xavier namelijk achter het stuur. Hier heb ik helaas geen foto van kunnen maken maar 't zag er fantastisch uit. Die 2 kids op elkaar, óp een baal met kool! Geweldig.

Vanaf de markt doortuffen met een volle bak naar het centrum. Daar voor de dochter van de burgemeester een belachelijk grote teddybeer gekocht en laten inpakken. Het is allemaal (vergeleken met 't westen) spotgoedkoop maar je betaald overal voor. Om die teddybeer in te laten pakken ben je 10 rupees per velletje kwijt en we hadden er een stuk of 6 nodig. En dan eigenlijk liever het gouden inpakpapier want dat staat leuker. Maar ja. Das dan weer 20 rupees voor een velletje. En dan nog een leuke strik eromheen. 30 rupees. En een sticker: 5 rupees. En ja. Heel lang bezig zijn vooral. Met 4 man! Een half uur later (geen gein) zat die beer eindelijk strak in de verpakking en hadden we weer iets minder ruimte in de riksha. Om vervolgens te besluiten (dat leek me wel een leuk idee) om bananen voor de kinderen te kopen (zijn ze gek op) en erachter te komen dat je dan een halve boom mee krijgt. Wel geinig trouwens hoe dat gaat met kopen. Ik moest van Xavier in de riksha blijven zitten omdat de prijs anders keihard de lucht in schiet. Na een tijdje onderhandelen kwam hij terug met de boodschap dat het 70rs zou gaan kosten, oké, no problem. Ze komen de bananen brengen, zien mij en... 300rs! Zonder twijfel. Zonder te kunnen onderhandelen. Aight, dan toch niet joh. Alhoewel... dat is dan wel weer heel erg resoluut. 80rs dan. Daar moesten we genoegen mee nemen. 80rs voor meer dan 100 bananen. Dat is iets meer dan een euro. Het blijft bizar. Die halve boom met bananen dus ook in de riksha gepropt en afgeladen weer terug naar huis. Al een hele ervaring opzich.

Thuis aangekomen gingen Xavier & Kumari kleren selecteren voor de kinderen om 's avonds te dragen. Deze kleren waren gedoneerd door de burgemeester dus dan is het ook wel zo leuk als ze die aan hebben als ze langskomen. Wel een hoop gekloot natuurlijk al die verschillende maten maar ze zijn er uit gekomen. Ik ging aan de slag met een verjaardagskaart met persoonlijke boodschap als extra op de teddybeer. Veel kleuren, sterren & glitters want daar zijn ze in India helemaal leip van. Paar uurtjes mee zoet geweest om vervolgens opgehaald te worden door personeel van de burgemeester. Alsof het een president is. Wat eigenlijk ook wel een beetje zo is. In een 4x4 op naar zijn huis! Aangekomen bij de (uiteraard riante) woning mochten we plaats nemen in de tuin waar al allemaal stoelen klaarstonden. Allemaal keurig verzorgd. Overal ballonnen, slingers en veel muziek. Een strak gemaaid gazonnetje en vrolijke lichtjes rond de ramen van het huis. Alsof het kerst was. Na een klein uurtje was de tuin al redelijk volgestroomd met mensen en kon het hele circus beginnen. Als extra decoratie werd er zelfs nog een kalf binnengebracht en met een touw aan de pergola vastgeknoopt. Geen idee wat daar de reden van was maar het zag er wel schattig uit, das toch net ff dat kersje hè. Het kan allemaal niet gek genoeg. De jarige jop werd erbij gehaald en iedereen kon in de rij aansluiten om zijn cadeau te overhandigen. Ik dus ook! Haha! Waar ik wel niet allemaal in terecht kom. Cadeau gegeven en een grote grijns terugontvangen om vervolgens aan te sluiten in de volgende rij. Voor het eten, want er moet natuurlijk weer gegeten worden *zucht*. Een soort van lopend buffet wat ze hadden opgesteld met Kip Beryani. Ananas drankje erbij, ijsje na, rechter hand wassen in een emmertje met water en dat was het dan eigenlijk wel weer. Ooh ja, met natuurlijk een hoop gedans, gefotografeer, en gefilm tussendoor.

Bij vertrek nog even met z'n allen op de foto en iedereen kreeg een kashmir sjaal overhandigd. Als dank voor onze komst. Harstikke mooi natuurlijk. In da pocket!!! Kaaaachiiiinnggg!!!

Na deze drukke dag ein-de-lijk weer thuis en mijn ogen stonden zo ongeveer op half 7. En om even een herkenbaar beeld voor die kleine te scheppen; ja m'n wallen hingen echt tot aan m'n enkels. Meteen doorgerold naar m'n nest en nog een paar pagina's in 'Het leed dat liefde heet' van Martin Bril gelezen. Een boekje dat ik van Loupie had gekregen voor in het vliegtuig maar wat er in het vliegtuig niet van gekomen was. Echt een tof boekie!

De volgende dag weer vroeg de wekker want we gingen naar een bruiloft. Ja serieus... er komt geen einde aan hier! Met dezelfde grafkop 's ochtends weer wakker geworden en voor het eerst eens lang in de badkamer geweest. Om me te wassen welteverstaan. Nog steeds geen last van m'n darmen!! YEAH!!

Toen m'n wallen eindelijk weer redelijk strak stonden, kregen we bezoek van Wally (no shit!) een vriendin van Kumari, afkomstig uit Frankrijk. Een aardige vrouw die ons zou gaan vergezellen bij de bruiloft, dat had zij namelijk ook nog nooit meegemaakt. Een islamitische bruiloft trouwens en heel erg traditioneel. Van een vooraanstaande familie hier uit Tiruvannamalai. Wij in de riksha en Pawn (neef) & Priya op de motor. Achterop in amazone zit. Dat zie je hier bij elke vrouw die achter op een tweewieler zit.

En 3 keer raden wat er klaarstond bij aankomst van de bruiloft... Juist ja. Eten. Net een half uur geleden Idli & Chutney achter de kiezen om nu aan te schuiven voor Puries met Palliya, Ponal & Kesaribath. *Burp* Wonder boven wonder nog weggekregen ook! Was (en ben) ik best trots op.

Aansluitend door naar de zaal waar het schouwspel zich moest gaan afspelen en holy shit! Wat een mensen!! Prop vol daaro! Zo vol zelfs dat het schuifelen was om een klein beetje van dit alles te kunnen zien. Totdat. Jahaa. Totdat ze mij op de 1 of andere manier gespot hadden. In een zaal vol met statieven, filmcamera's, lcd schermen, een complete regie set en meer van dat soort filmstudio achtige taferelen. Goed. Ik was dus gespot en moest gewoon dat fucking podium opkomen! Ik door die hele zaal naar voren om handjes te schudden met onder andere de vader van de bruidegom en wéér een kashmir sjaal in ontvangst te nemen. Ze waren dankbaar dat ik er was! Niet te filmen! Met z'n allen een mooi plekje gekregen op zo goed als de eerste rij (op een soort van altaar) en alles dus goed kunnen zien. Aan het einde van de ceremonie ook de bruidegom - gekleed in bloemenpak - een handje geschud en weer terug naar huis. Of toch niet? Nope. En laat het toch geen... neeeeeeeee... wel dus. Weer eten zijn. Het is traditie om ook NA de ceremonie te eten. Gaan we weer. Bananenblad voor m'n neus met Biryani / Dall erop en het proberen weg te werken. Nog gelukt ook maar tot aan m'n wenkbrauwen vol kan ik je zeggen. Na dit eten écht terug naar huis en bij de kinderen beneden aangeschoven om tot 10 te leren tellen in Tamil. Natuurlijk geweldig om mee te maken. Ze zijn allemaal zo enthousiast en vrolijk! Krijg je echt energie van!!

Rond het begin van de avond tijd om met de fam te bellen. Skype was het plan. Dat zegt al genoeg dus. Ging niet echt soepel. Overgegaan op de foon en even lekker bijgebabbeld. Was fijn! Uiteraard!

Dus ja. Je kan blijkbaar ook de activiteiten van 1 week in 1 weekend proppen. Allemaal fantastisch om te kunnen meemaken maar ik merk wel dat ik echt heel snel uitgeput ben. De activiteiten zelf zijn al vermoeiend maar dat in een vreemde omgeving met vreemde geuren, totaal andere gebruiken, een andere taal etc. put je nog 2 keer zo hard uit. Vannacht dus ook 10 uur achter elkaar geslapen om weer een beetje aan te sterken. Niet dat dat mijn plan was, ik had het blijkbaar nodig. Nu weer lekker fit achter de laptop en op de een of andere manier genoeg inspiratie om weer wat te pennen. Of eigenlijk typen. Dûh!

Net nog met Kumari en de Lonely Planet India gids (waar een drolletje van een gekko op lag - hoe toepasselijk) een begin gemaakt voor mijn eerste reis(je). De nieuwe thuisbasis gaat dan Bengalore worden waar in de buurt een paar gruwelijke parken / reservaten met onder andere leeuwen te vinden zijn. Bannerghatta Biological Park & Hessaraghatta. Vanuit Bengalore door naar Mysore (met Maharaja's Palace, Chamundi Hill & Karanji Lake Nature Park), van Mysore naar Hampi en van Hampi terug naar Bengalore. Zin in!

Zoals te zien ook weer een rits nieuwe foto's!

Vanakkam!

-------------------------------------------------------------------

Mijn hotel in Chennai (in het midden, met de kleuren aan de voorkant).

En de slaapkamer met voor de kast linksachter een door mij platgestampte kakkerlak.

Durga & Anitha

Vlakbij het huis.

Alle kinderen op Karthik na.

Een stukje van de markt.

In de riksha van Xavier.

Stukje opvoeren voor de burgemeester.

Taart eten bij de burgemeester. De 3 kinderen linksvoor (met geblokt overhemd) zijn van een gehandicapten huis.

Priya & Kumari

Wat zijn 't toch een schatjes hè ;)

Hollywood Hero

2010-02-19T18:09:00.002+01:00

Vandaag met de riksha het stuk land van Xavier & Kumari opgezocht omdat er geploegd moest worden. Half uurtje heen & dus ook een half uurtje terug. En wat een plaatjes kom je dan tegen, levende ansichtkaarten. En ik maar denken dat dit stukje Tiruvannamalai al aardig back to basic is. 15km verder weg van de 'stad' vind je het échte plattelandleven. Ieniemienie dorpjes met kleine hutjes (deed me denken aan een Lord of the Rings scene (for what's worth it)) en een uitgetrekt stuk natuur met rotsen, bossen en rijstvelden & poeltjes. PoelTJES inderdaad, want het is al aardig droog en de helft is daardoor verdampt. Ook hier schijnen die stomme makaken rond te lopen maar ik heb er geen 1 gezien, wel weer heel veel reptielen en laat me das natuurlijk véél belangrijker. Wel steeds dezelfde overigens, heb de kameleon waar ze het de hele tijd over hebben helaas niet kunnen spotten. Maar goed, het was ook al tegen 10-en dus al redelijk heet. Zelfs een slang in een waterput gespot maar te ver weg voor identificatie. Shit.

Bij het stuk land aangekomen transformeerden de wolken in gezichten met een grote glimlach, vlogen de vogels al fluitend rondjes om mijn hoofd en huppelden de geiten en koeien vrolijk achter me aan. Wat een rust. Een momentje van zen. Daarna liet Kumari me zien wat er zoal op het land aangelegd / geplant is. Bananenbomen, palmbomen (de kokosnoot variant), rijst, papaya, mango, komkommer, tomaten, watermeloen & nog een vrucht waar ik nog nooit van gehoord had en inmiddels de naam weer van vergeten ben. Leuk om te zien, maar verdomme net even tijdens dat kleine stukje over 't land m'n armen verbrand. En dan die Indiërs nog steeds met oorwarmers op omdat ze anders bang zijn dat ze kou vatten. Ik ben echt bang voor de komende maanden aangezien het dan volgens hen pas écht heet gaat worden. En geloof me, ik kan de hitte goed handlen maar nog eens een keer dik 10 graden erboven op en ik denk dat er wel iets in me gaat knappen. We zullen zien.

Op de terugweg bij zo'n klein hutje een ijskoude cola gekocht. Logisch dat het kan natuurlijk maar het is echt vreemd. Best grote contrasten allemaal. Maar boeiuh, dat volle flesje cola had ik in 30 seconden omgetoverd tot een lege. Zonder moeite. Eggggg wellll. Weer iets verder terug op de terugweg kwamen we langs een pond of waterwell... wat is het Nederlandse woord ook alweer? Damn. Ik ben a couple days in India en speek now almost al no Nederlands meer. Klassiekertje. Maar goed, dat dus. Daar waren tientallen vrouwen bezig dat ding verder uit te graven, Xavier zette de riksha direct aan de kant om mij er foto's van te laten maken en écht iedereen begon weer te lachen en naar me te zwaaien. Dit keer echt extreem. Allemaal schreeuwen in Tamil natuurlijk en met Kumari als tolk kwam ik erachter dat ze dachten dat ik met een camera langskwam om een vrouw uit te kiezen om mee naar het westen te nemen. En ze stonden allemaal te springen om gekozen te worden. Een super oud vrouwtje had zelfs wel haar man willen inruilen voor deze 'Hollywood Hero' hahaha!!!

Thuisgekomen direct weer even verder gegaan met m'n laptop om eindelijk eens die update te fixen. En dat is gelukt!!! Eindelijk dus weer op volle toeren verder knallen in het raw formaat. En dus gelijk een paar extra plaatjes!

Vandaag trouwens voor het eerst kip gehad! Kippetje wordt in een klein hokkie uitgezocht, afgeslacht en in een zakje gepropt. Ik ff voelen en dat vlees is dan natuurlijk nog warm. Best grappig. En het smaakt fantastisch. Maar dat is echt alles dat hier wordt gemaakt. Dat valt gewoon eigenlijk niet te beschrijven. Ga ik dus ook niet doen.

Morgen in de ochtend misschien terug naar het land omdat er vandaag dus niet geploegd werd. Mensen waren niet op komen dagen dus wordt het een dagje opgeschoven. Maar misschien dus. Want eerst nog een foto maken van 't hele weeshuis en een fotolijst in de stad uitzoeken omdat we in de middag op bezoek gaan bij de burgemeester. Daarover later meer.

Thanks trouwens voor alle leuke reacties, echt fijn!

See ya!

Ze waren echt gigantisch blij met de stickers, moesie!!! (alle 30 met sticker op voorhoofd)

Voetbal!

2010-02-18T15:46:00.003+01:00

Zo. Vanavond een ultiem geluksmomentje; de kinderen leren voetballen! Gisteren in de stad met Priya een voetbal gekocht omdat de bal die ze hadden lek was. Vandaag de nieuwe bal natuurlijk direct uitgeprobeerd. Door Xavier (man van Kumari) werden de kinderen in 2 ritjes van school gehaald met de Riksha. 15 kinderen per keer. In een tuc-tuc. Zie je het voor je! Prachtig. Op de begane grond waar de kinderen allemaal slapen (ik slaap op de 1e verdieping bij Kumari, Xavier & kids) werd ik onthaald door de 30 kinderen met een welkomstlied. Echt geweldig, helemaal ingestudeerd. Daarna mocht ik ze ieder 3 koekjes geven en kreeg ik van elk kind een kusje op m'n wang. Superlatieven te kort. Echt overweldigend.

Van 1 van de kinderen (Yanini) kreeg ik de vraag of ik een jongen of een meisje was. Vanwege mijn grote gespierde tieten kan ik me dat natuurlijk goed voorstellen dat je daar van in de war raakt maar het was helaas vanwege m'n haar. Lang(er) haar zijn ze in India niet gewent bij jongens. Ze vinden het wel prachtig en ik ben dus de 'handsome sir'. Kan ik mee leven haha!

Maar goed, terug naar het voetbal. Van 4 plastic zakken, 2 goals gemaakt met een dikke steen erop zodat ze niet konden wegwaaien. Dan de teams verdelen. Best lastig als iedereen bij mij in het team wil maar het is uiteindelijk toch gelukt. Iedereen natuurlijk als een malle achter die bal aanrennen en helemaal door het lint gaan als er gescoord wordt. "Sir! Sir! Sir! Goooaaalllll!!!!!!" De high-five en boks geïntroduceerd om een doelpunt te vieren en tja... dan moet je dat dus bij elk doelpunt bij elk kind herhalen. Eindstand was 16-9 voor ons. Dat was dus aardig wat handjegeklap. Vooral omdat een tegengoal ook gevierd moest worden. Door mijn team én door de tegenpartij. Maar natuurlijk erg leuk allemaal. Af en toe schoot de bal trouwens van het veld af en sprongen de kinderen er direct achteraan. Totdat Ajit met grote ogen naar me toe kwam rennen dat hij de bal net op tijd bij een slang vandaan wist te pakken. Ik dus meteen erachter aan maar ik werd tegengehouden door de hele groep. 3 kinderen aan m'n linkerbeen, 3 aan m'n rechterbeen en 2 in m'n nek. Noooooooooo, don't go there. Dangerous!! Hmmm... volgende keer dus maar even kijken zonder kids. En moesie: jaaahaaa. Ik doe voorzichtig. Ook al zijn het cobra's. Hahaha! Volgens Kumari zijn de grote cobra's niet lief maar de baby cobra's zijn heel schattig. Omdat ook die kunnen hooden (rechtop staan). Ik zeek zowat in m'n broek van het lachen toen ik dat hoorde.

Na het voetbal lekker douchen met een emmertje water. Dat is eigenlijk nog best wel relaxed! Het water heeft een perfecte temperatuur, lekker warm zelfs. En dat zonder warm water! Das dan wel weer een voordeel van een watertank op je dak.

Nu in de woonkamer op de bank met een vers gezet bakkie koffie van Kumari. Het leven kan zo mooi zijn. Al mis ik nog steeds wel het front in NL dat altijd keihard achter me staat. Waaronder natuurlijk m'n meisie. Maar gelukkig kan ik goedkoop bellen met m'n India nummer. 6rs per minuut naar een internationaal nummer, das zo'n 10 cent.

Ennuh... JAAAAAA!!!! Foto's!!!! Ik heb snel een paar jpg foto's vanaf het huis kunnen schieten ipv van RAW en op die manier Lightroom kunnen omzeilen. Op een beetje ingewikkelde manier dus toch 3 foto's kunnen fixen. En een aantal van het voetbal die Kumari heeft geschoten met haar eigen camera!! Enjoy!

Warm Welkom

2010-02-18T07:58:00.004+01:00

Na mijn vertrek uit het internetcafé zijn Senthil en ik nog even de stad in gegaan om wat te eten. Omdat ik geen zin had in klachten met de darmen ben ik voor een vegetarische pizza gegaan. Niet veel anders dan een diepvries pizza in NL. Heerlijk dus *kuch*. Senthil zag dat niet zitten dus zijn we daarna nog naar een tentje geweest met uhhh. Tsja. Alles indiaas zeg maar. Inclusief tekst. Iets waar ik geen fuck van begreep maar wat echt een ervaring was om tussen te zitten. Hij bestelde Dosai (een soort rijstpannenkoek) met verschillende shutney's. Uiteraard kon ik het niet weerstaan en moest even meeproeven. En serieus; het beste eten OOIT!!! Niet normaal. Smaakexplosie! De pittige shutney moest afgeblust worden met een frissere waar onder andere mint in zat. In Nederland betaal je voor zo'n gerecht de hoofdprijs om het experimenteel is, hier betaal je omgerekend 20 cent. Bizar dus. Rond 11-en terug in de hotelkamer om wat slaap (proberen) te pakken (wat dus niet gelukt is) en rond 2:30 in de vroege ochtend in de taxi naar Tiru gestapt. Senthil was erbij om de taxi driver uit te leggen hoe hij moest rijden, of in ieder geval welke richting hij op moest. Het adres dat ik had genoteerd had hij overgenomen in Tamil met het nummer van Kumari erbij mocht de chauffeur 't niet kunnen vinden. Op de achterbank van de taxi zo nu en dan en paar van die knikkebol acties waar ik spastisch van wakker schrok dus over het algemeen alleen maar uit het raampje lopen turen en verbazen over de activiteiten van de Indiërs. Die zijn dus écht altijd actief!! De hele nacht door rijden er brommertjes, riksha's en beschilderde vrachtwagens rond, vergezeld door mensen die er kris kras doorheen lopen, koeien die karren trekken, straathonden en fietsers. Te veel indrukken gewoon, met name omdat ik niet alleen visueel getriggerd word maar elk -hoe noem je 't ook alweer?- wordt geactiveerd. Allemaal verschillende geuren & geluiden in een (ook 's avonds) vrij warme omgeving. Fantastisch om te ervaren maar ook best vermoeiend, wat ik hier in 1 dag ervaar doe ik in Nederland een maand over.

Anyway. Ik zat dus nog steeds in de taxi. Bij het zien van de naam Tiruvannamalai op een roestig bord in de berm had ik verwacht dat het niet al te lang meer zou duren. Ik zat inmiddels als 2,5 uur op de achterbank te hobbelen en de rit zou zo'n 3 uur duren. Van een enigzins saaie weg reden we weer een soort van dorpje in. De taxi werd aan de kant gezet ik kreeg 2 woorden meerdere malen naar m'n hoofd geslingerd "THEE? THEE? COFFEE? COFFEE? THEE?? COFFEE???" Tijd voor een break dus haha! 5 minuten later weer volop aan het rond crossen tot we tegen op een onverharde weg op een best stevige blokkade stuitte. Omkeren dan maar? Nee man! Vol gas erover heen, m'n smoel hing echt op de grond. Maar goed, hij dus doorknallen over een best stevige heuvel om 100 meter verderop erachter te komen dat de blokkade daar niet voor niets stond, de weg was weg. Foetsie. En dus tóch omkeren en nóg een keer over diezelfde blokkade heen. Prachtig. Doorboeken dus naar de volgende afslag. Om de zoveel tijd schreeuwde hij even uit het raam om de weg te vragen, omstanders rennen dan (ALTIJD!) als een gek op hem af om uitgebreid de weg te wijzen. Echt grappig om mee te maken. Maar goed, ff een sprongetje in de tijd maken omdat ik hier vanavond anders nog zit bij het beschrijven van elk detail.

Vlakbij het huis van Kumari greep ie naar z'n foon om de precieze weg te vragen (aan Kumari). Die stuurde vervolgens een kind naar de taxi om plaats te nemen op de bijrijders stoel en de chauffeur aanwees waar ie moest zijn. Bij Kumari aangekomen stond het hele huis mij op te wachten. De hele familie + alle kinderen. Wat eigenlijk dus de hele familie is. Ik werd letterlijk met open armen ontvangen! "Hi there Johnny! Finally here! You must be tired! How are you doing? You want something to eat? Come in!" Echt super. Met iedereen kennis gemaakt en al hele gesprekken met Kumari gehad. Ze stond er op dat ik iets zou eten dus had ze een soort van wrap met daarop een omelet voor me klaargemaakt. Namen komen later nog wel, heb ik nog niet echt een overzicht van. Het smaakt in ieder geval allemaal fantastisch. Met een goed gevulde buik dus m'n bed in; matras op de grond met een klamboe en ventilator. Een eigen kamertje! Met hagedissen! (waarvan er op dit moment ook 1-tje vlak boven m'n hoofd zit. Tsja... wat wil je dan nog meer! Tot 2 uur in de middag lokale tijd geslapen en bij het binnenkomen van de woonkamer wat ik door Kumari met een grote lach opgewacht met de vraag (of eerder een verzoek) of ik nog iets zou willen eten. "Njah. Mwah. Maybe within an hour or something... Nooooo!!! noooo!!!! You have to eat very well!! Let me make you something to eat. You have to stay strong!" En binnen 10 minuten stond er een rijstschotel met sausjes en vis voor m'n neus. Ik dus weer eten voor m'n leven en bij de bijna laatste hap lag m'n bord alweer vol. Ik leer hier in ieder geval dus om duidelijk nee te zeggen. Pffiieeewww.

Tegen het einde van de middag ben ik met Priya (dochter van Kumari) de stad in gegaan. Naar o.a. de Ashram. Een gigantisch grote tempel met véél makaken en zelfs een olifant. Hier werd ik (en eigenlijk overal) door iedereen aangekeken alsof ik een beroemdheid ben. Ze denken ook allemaal dat ik een filmster uit Amerika ben of een bekende cricket speler. Kinderen zwaaien naar me en er kwam zelfs een volwassen man op me af die me de hand wou schudden en mij voorstelde aan z'n hele familie. Grappig om mee te maken. Binnenin de tempel kreeg ik een zegen. Een streep op m'n voorhoofd van as. Leuk om te ervaren. Ooh ja. Die maken heerschen echt! Ja kan niet zomaar met fruit rondlopen wat dat jatten ze uit je tasje. Ik heb al een paar mensen beroofd zien worden door die beesten en ze krijgen ALTIJD hun zin. Fan-tas-tisch. Iedereen waarschuwt me ook om afstand van ze te houden want als je te dicht bij komt willen ze nog wel eens bijten. Voor de insiders: dat weet ik maar al te goed hahahaha!

Omdat de afstanden nogal groot zijn overal kun je standaard een riksha (tuc-tuc) aanhouden die je voor weinig geld overal naar toe brengt. Zo ook van Kumar's huis naar de tempel dus. Ik ben nu een paar keer in het verkeer geweest met zo'n ding (en zelfs op de scooter (en bus & taxi natuurlijk)) en het lijkt werkelijk waar alsog alles voorgeprogrammeerd is. Het gaat non-stop de hele tijd nét goed. Alles ontwijkt elkaar letterlijk een paar centimeter maar niets gaat mis. Behalve als je er als toerist met eigen vervoer ermee gaat bemoeien. Van Kumari mag ik dus ook geen scooter of motor huren, alleen de fiets gebruiken. Ze vertelde me dat er gisteren iets verderop een Italiaanse toerist is aangereden waarvan vandaag haar onderbeen wordt afgezet. Best heavy.

Helaas nog steeds geen foto's omdat ik Lightroom moet updaten om de bestanden van m'n camera te kunnen lezen. Laat die update nu net 100mb zijn en met dit internet dus onmogelijk is te installeren. Goed. Dat zien we dus nog wel.

Ennuh. Tja. What else? Oooh ja! Ze zijn hier allemaal gek op familie. Iedereen wil foto's van de familie zien omdat ze dat zelf ook erg belangrijk vinden. Ze vonden het zelfs een beetje apart dat ik niet meer bij m'n ouders woon. Maar wel weer fantastisch dat ik foto's van ze bij me had (in een door moesie gemaakt boekje). Toen ik vertelde dat m'n pa + vriendin waarschijnlijk nog langskomen sprongen ze een gat in de lucht. Ze willen nu al weten wat ze lekker vinden om te eten en die kleine moet straks helemaal gaan oppassen. Die willen ze traditioneel gaan kleden. Haha! En ik natuurlijk lekker stoken met dat het niet gek genoeg kan! Dat wordt nog wat.

Goed. Ik ga nu denk ik maar eens even achter de reptielen aan rennen en dan spreek ik jullie later wel weer! Afsluitend met een simpele DOEI! (Tamil komt later nog wel.

Doei!

Holy Cow!

2010-02-16T16:25:00.003+01:00

Wat een gekte hier! Maar verbazingwekkend chill. Werden de emoties op Schiphol al een stuk internationaler (Spaans benauwd) zijn ze nu redelijk geacclimatiseerd. Temperatuur (+/- 30C) is best wel lekker en de omgeving is iets buiten het centrum overwhelming. Maar goed, dat ik me op m'n gemak voel heb ik vooral aan Senthil te danken. Die stond mij op Chennai airport met een gruwelijk grote grijns op te wachten. Tientallen borden met namen die voorbij kwamen behalve bij Senthil, z'n hoofd sprak boekdelen. Nu in een internetcafe na een lange dag reizen door de stad, VEEL gezien waaronder tempels hier, tempels daar, tempels op het strand, tempels met apen... veel tempels. En een crocodile farm! Jaahaa!! Reptielen! Alles open bloot, heerlijk. Natuurlijk al moeilijk veel feauteaux geschoten maar nog geen mogelijkheid er iets mee te doen. Komt dus later. Ooh ja! Op het strand ook al een hagedis in het wild gezien. Schoot er als een malle vandoor dus geen flauw idee welk soort. Zal wel.

Oke, beetje veel impulsieve binnenschiet dingen tegelijk dus even wat structuur over het geheel heen gieten.

Maandag in de nacht (04:45) van huis (Waddinxveen) weggegaan naar Schiphol. Halverwege de rit in de auto toch nog even snel ontdekken dat ik mijn geliefde Ray-Ban thuis had laten liggen maar na een ferme por + meesterlijk idee van Farla besloten dan later op Schiphol en nieuwe te kopen. En dan Schiphol it is... nog een bakkie gedaan met die ouwe, moesie, Loupie & GF. Heerlijk moment tot aan de douane. Dat viel even vies tegen dat afscheid nemen. Gelukkig na deze separatie wel een perfecte vlucht gehad tot aan bestemming. Amsterdam - Londen is een lachertje, dat stelt 3 keer niks voor. Londen - Chennai is iets pittiger maar was alsnog erg goed te doen. 9,5 uur vliegen als ik het me nog goed kan herinneren [ben een beetje hersendood op het moment]. 2 filmpjes gekeken, 'this is it' & 'surrogates'. Verder helaas niet toegekomen aan mijn tas vol boeken hahaha! Wie had dat gedacht. Anyway eenmaal in Chennai kon ik mijn backpack direct van de lopen band afpikken, en doorlopen naar de exit. Te smooth voor woorden eigenlijk. Tussen al die naambordjes dus die grote grijns van Senthil die me stond op te wachten en met een door hem geregelde taxi naar het hotel gebracht. Spullen uitgeladen in kamer, pakje opengemaakt van moesie, tranen in de ogen & slapen. Na 4 uur de wekker en Senthil voor m'n deur om mij een rondleiding door de stad te geven. Die begon om 08:00 omdat het later op de dag echt fucking heet kan worden, wat het dus ook werd en waar we alsnog niet door werden opgehouden. Gewoon doorgegaan en zoveel mogelijk dingen in 1 dag gepropt. Samenvatting wat dat betreft later in een foto showtje.

Nu dus in een internet cafe en straks ff een happie eten en wat extra geld pinnen omdat ik vanaf vannacht een nog weer andere kant van India ga zien. Het boerendorpje; Tiruvannamalai. Bij het volgende bericht dus vanuit het huis van Kumari.

Tot snel!!!

A closer look

2010-01-25T12:48:00.004+01:00

Realiseer me opeens dat ik het weeshuis (laat staan mijn bezigheden) nog niet eens heb voorgesteld. Wat slecht! Een simpele copy-paste van de website om mijn hersenen daar in ieder geval niet over te hoeven kraken:

WIDE staat voor Women's Initiative voor Ontwikkeling en Onderwijs. Het Kindertehuis is daar onderdeel van. Kumari en Xavier runnen een gezin, dat 30 kinderen heeft opgenomen en ze dreigen hun huurhuis uitgezet te worden. Zover willen wij het niet laten komen. Elk kind heeft liefde en aandacht nodig en dat is ook waar het WIDE Children's Home voor staat ....

"Because every child deserves a family"

Vanaf 15 februari t/m 17 mei gaat het weeshuis in Tiruvannamalai mijn thuis worden en ik kijk vreemd genoeg ontzettend uit naar de 'primitieve' levenstijl. Wassen met een emmertje water en slapen op een matje. Om maar 2 voorbeelden te noemen. Heerlijk! Persoonlijke ontwikkeling to the maxxx.

Om het weeshuis van Kumari een beetje te kunnen helpen op weg naar financiële onafhankelijkheid gooi ik mijn creativiteit in de strijd. Of in ieder geval de dingen waar ik van denk dat het misschien zou kunnen bijdragen wat ik de afgelopen jaren heb meegekregen. Iets dat me fantastisch lijkt om te doen en ontzettend trots op ben dat de academie maar vooral Devon me daar in steunt. Thanks and a lot of props to that! Braap!

En om er nog maar even op door te gaan; die creativiteit bestaat vooral uit héél véél fotografie, film en het ontwerp van postcards, flyers, posters een kalender etc. Maar de rode draad gaat een kookboek worden. JAAA!! Een Kook- / Promoboek! Lekker!

Om alvast iets mee te krijgen van de sfeer in het weeshuis en de omgeving hieronder een drietal filmpjes. Enjoy!

In da pocket!!!

2010-01-21T17:05:00.004+01:00

Finally, m'n paspoort inclusief visum in return! Tot en met 25/05/2010 ben ik vrij om te gaan en te staan waar ik wil. In India dan. Onder een aantal voorwaarden. Maruh: YYEEAAAAHHHHH!!!

*popt een fles wijn open*

WIDE meeting

2010-01-20T15:41:00.005+01:00

Gisteravond (19/01) eindelijk de gehele WIDE crew ontmoet, wat een enthousiaste mensen allemaal! Erg leerzaam, geestverrijkend, motiverend & vooral gezellig om deze vergadering bijgewoond te hebben. Uitgebreide (inside) info over de stichting (klik hier) gaat vast nog wel volgen, ik ben op dit moment alles nog even aan het verwerken. Overwhelming! Kan echt niet meer wachten. Wil m'n koffers uhh... rugzak pakken en vertrekken!

Vanochtend trouwens bij de Indian Visa Service langsgeweest en kan m'n paspoort incl. visum morgen al afhalen! Althans, als ze 'em goedkeuren. Maar dat zal wel.

Wish me luck.

Visum

2010-01-19T12:43:00.000+01:00

Vandaag bij de ambassade alvast een voorproefje gehad van de Indiase cultuur. Heerlijk. Wat een accenten, chaos & gebrek aan structuur. Uiteraard wel erg democratisch, dat dan weer wel.

Na 10 minuten te hebben gewacht bij het verkeerde loket werd ik doorverwezen naar een andere ruimte. Een GROOT loket! Wow. Na een volgende, verse 10 minuten te hebben gewacht stond ik vooraan en was ik naarstig op zoek naar oogcontact met de mevrouw achter het veel te dikke glas. Ik heb het niet precies bijgehouden maar zeer zeker 3 minuten later was me dit gelukt. Ik had oogcontact en kreeg zelfs te horen dat dit loket dicht was. Oké. Opnieuw aansluiten.

3e poging. Wéér 10 minuten wachten. Eindresultaat; doorverwijzing naar een andere locatie.

Aight!

Morgen weer proberen, ze waren namelijk net gesloten op die andere locatie.

Lonely to the one and Only!

2010-01-18T15:57:00.001+01:00

De eerste blogpost van de waarschijnlijk an awesome lot that’ll follow. There we go!!!

Vluchtoverzicht van het inmiddels binnengekomen E-ticket;

Vertrek

15/02 | 07:25 – 07:45 BA423
15/02 | 09:35 – 01:00 (16/02) BA35

Terug

17/05 | 05:25 – 11:40 BA36
17/05 | 13:10 – 15:30 BA438